Dag 8; Merzouga - Bivak Sahara 100km

De dag begint met een prachtige zonsopgang boven de immense zandduinen. Na het ontbijt splitst de groep zich in de "Extreme" gangers en de normale route. De normale route gaat naar Ouarzazate, die van ons naar een coördinaat in de woestijn. Uiteindelijk zullen we de andere teams over twee dagen weer treffen. Voor ons twee loodzware etappes en omdat deze meer tijd vergen, is er voor de anderen op dag 9 weer een rustdag ingepland, zodat wij kunnen aansluiten. Zoals gezegd, niet voor ons en dus met voldoende brandstof, water en een werkende GPS navigatie van waypoint naar waypoint.

Er staan voor vandaag 24 waypoints in het roadbook , die ons uiteindelijk naar een plek in de woestijn moeten brengen. Da's best wennen, aangezien we allemaal gewend zijn aan onze Tom Tommetjes, die ons zonder mankeren met "hier links" en " hier rechts" naar onze bestemming leiden. Bij onze apparatuur rij je met een kompas waarop een pijl de rijrichting aangeeft. Door het aflopen van het aantal meters in de richting van de pijl ga je de goede kant op. Daarbij heb je de neiging om letterlijk in de richting van de pijl te rijden, maar natuurlijke obstakels als bergen of rivieren belemmeren dat natuurlijk. De kunst is dan om je " way around" te vinden, de juiste richting weer op te pakken én niet teveel tijd te verknoeien. Wessel ontpopt zich als een vaardig navigator, en Hanneke heeft zich na de vakantie van haar Tom eveneens bekwaamd in MotionX. Na dit lesje navigeren in de woestijn pakken we de draad weer op. We stoppen nog even bij een piepklein winkeltje naast de moskee voor een vers Marrokaans brood, onze standaard lunch, meestal met Hollandse kaas. De voorraad van Hanneke lijkt onuitputtelijk.....

De eerste 16 km van vandaag verlopen rustig over een asfaltweg, dan volgt een gravelpiste en wordt het terrein zwaarder. De diversiteit van ondergrond is groot. Het "lezen" van het traject voor je is rete-belangrijk om tijdig de juiste beslissing te nemen. Welke versnelling,  welke aandrijving etc. Als je in de Fesh-Fesh te lang aarzelt is de remmende werking van dit spul zo groot dat de auto direct stilvalt en zich ingraaft. De juiste versnelling,  de juiste bandenspanning (laag) maar zeker ook voldoende snelheid moeten je er doorheen helpen. Hoe moeilijk dat is zullen we later op de dag nog ondervinden. Onze kameraden van team Brit zijn ook weer van de partij. Zodat we met drie auto's rijden vandaag.  Een ander fenomeen waar we ons telkens over verbazen is de aanwezigheid van Berbers op de meest onmogelijke plekken. Als wij uren door de woestijn rijden, tientallen kilometers om ons heen kunnen overzien en er werkelijk niets, maar dan ook niets te zien is, duiken er steevast één of meerdere Berbers op op het moment dat we de auto's stilzetten. Altijd is het ritueel hetzelfde; na een uiterst vriendelijk "salaam aleikum" , ongegeneerd vragen om geld, T shirts, souvenirs of welke goederen dan ook. Begerige blikken in het interieur van de auto's als ware het etalages. Het is even wennen, soms zelfs nog wel vermakelijk, maar door het aanhouden van de vraag ook wel irritant. Maar goed, wij wilden de woestijn in, dus niet zeuren, het hoort erbij.

Rond het middaguur, wanneer we net een berberdorpje uitdraaien, gaat het terrein snel over in mul zand. Richard en Wessel rijden voorop, daarachter Freek en Hanneke en Peter en Sjaak sluiten de rij.  "Jongens ik zit vast" meldt onze achterste equipe. Freek stopt en koppelt ons kinetisch sleeplint aan de beide auto's. Het werken daarmee is een wat tegen natuurlijke methode. Het sleeplint is zes meter lang, en de ruimte tussen de auto's ongeveer drie. De voorste auto rijdt volgas  weg, en bij het aanspannen van het lint rekt dit tot 1,5 maal zijn eigen lengte uit. Door de energie die dan vrijkomt wordt het vastzittende voertuig er letterlijk uit gerukt.   Da's effe wennen, zeker voor Peter en Sjaak die dit fenomeen nog niet kennen. De eerste poging mislukt daardoor ook, omdat zij, begrijpelijk,  te voorzichtig zijn. Hierdoor komt Freek ook vast te zitten en wel met de bodem van de auto plat in het zand. Richard manoeuvreerd de Buffel buiten het spoor terug naar de beide auto's en achtereenvolgens trekt Richard Freek, en Freek Peter met de bovenomschreven "vol gas" methode uit de Fesh-Fesh.  Gewaarschuwd door dit event houden we voldoende gas erop om door het mulle zand te ploegen. Gevolg is wel dat je minder tijd hebt om het terrein voor je te "lezen".  Als Richard door een diepe kuil rijdt en daar letterlijk weer uitspringt, breekt de linker voorophanging van het roofrack bij het neerkomen volledig af.

Met vereende krachten....

We zijn vervolgens een uur in de weer om met behulp van alle teamleden, tie raps en een stuk aluminium fietsbeschermer van een MAN wordt een noodboorziening aan te brengen. Werkelijk mc Gyver in the desert..... Als de dag richting het eindpunt komt krijgt Richard nog een lesje bandenspanning. Freek en Sjaak zijn al voorgegaan de laatste heuvel op, als Richard zich als achterste vastrijdt. Hij komt achterwaarts weer los en onderneemt nog een aantal pogingen om boven te komen; zonder resultaat.  Pas als we op advies van Freek de bandenspanning met behulp van de meter terug brengen naar 1 bar, lukt het de buffel om boven te komen. Richard had de banden op gevoel al twee keer eerder laten aflopen en leefde in de veronderstelling dat dit voldoende was. Nee dus, meten is weten......

Weer vast, nog meer lucht kwijtraken....

Dan naderen we het laatste waypoint van die dag en verwachten daar de ander extreme teams aan te treffen, omdat wij nogal wat tijd nodig hebben gehad vanwege de gebeurtenissen. Niets is minder waar. Als wij exact op het waypoint staan, staan we op een fantastisch plateau met een adembenemend uitzicht over de vallei, kijkend naar een bloedrode ondergaande zon, Maar........., wel met z'n drieën.  Geen ander team te bekennen..... We checken en dubbelchecken onze navi's, maar stellen vast dat we toch echt op het bedoelde coördinaat zijn.

De mooiste zonsondergang ooit.......

Zonsopgang boven de Sahara..

Inpakken en wegwezen...

Dat klopt overigens ook met de beschrijving uit het roadbook, die spreekt over een sublieme bivakplek met een adembenemende zonsondergang. We slaan het kamp op, Wessel hakt een boompje om voor een kampvuur, en de nasi, saté en Chili con Carne worden bereid. Na dit feestmaal genieten we bij een meegebracht biertje bij het kampvuur van de zonsondergang (nog nooit zo gezien), de sterrenhemel (bestaan er werkelijk zóveel..?) en een lesje sterrenkunde van Freek over Grote en Kleine Beer, voorbijflitsende satellieten en vallende sterren. Moe maar waanzinnig voldaan zoeken we de slaapzak op. Maar waar alle anderen nou zijn........ ?!  Welterusten......