 |
| It's Alive.........! |
De sjacheraars wagen nog een poging om zaken te doen en zwermen om ons heen als vliegen om de stroop. Het begint nu wel irritant te worden om voortdurend gevraagd te worden om eten, drinken, snoep en kleding voor de familie. Het is een elegante manier van bedelen. Onze antwoorden worden korter en uiteindelijk worden ze compleet genegeerd. Team Brit rijdt vandaag met ons mee, zodat we met drie teams aanrijden richting de woestijn. Vandaag is de afstand gering (90 km) waardoor wij het gevoel krijgen alle tijd van de wereld te hebben. Dat ons nog een kleine verassing te wachten staat weten we dan nog niet. We hebben dan ook tijd zat als we net zijn vertrokken om bij een vallei die erg veel weg heeft van de Grand Canyon uitgebreid te stoppen voor een foto moment.
 |
| Sjaak promoot de sponsors...... |
Sjaak van team Brit knoopt een praatje aan met een drietal Berber vrouwen en deelt ruimhartig sponsor zuurtjes uit. Hij vergeet zelfs niet om de sponsors te benoemen bij het overhandigen. Zijn sponsors kunnen tevreden zijn, Alex beleggingsbank is voldoende bekend bij de Berbers..! We rijden Arfoud binnen. Een wat groter stadje en we stoppen bij een Pin automaat. Omdat we vandaag meer tijd hebben besluiten we een muntthee te drinken op een geïmproviseerd terras. Het zonnetje schijnt overdadig en dat is na de kou van de afgelopen dagen erg welkom.
 |
| Muntthee....! |
Naast het café bevindt zich een heuse Marrokaanse barbier en Richard besluit tot een uitgebreide scheerbeurt. Peter van team Brit sluit aan en laat zich naast scheren ook meteen millimeteren. Hij knapt er zienderogen van op....
Na de "verwenstop" in Arfoud verlaten we de stad aan de oostkant en koersen we richting de zandpiste's van Merzouga. Na een halfuurtje stopt de weg letterlijk. We verlaten definitief het asfalt en betreden een zogenaamde "gravel piste" . Snel worden het harde zandruggen en scherpe keien. En hoewel onze auto's hiervoor zijn gemaakt is de ondergrond een echte uitputtingsslag voor ons materieel. De korte harde zandruggen doen ons letterlijk over een wasbord rijden, en de dreun en trillingen in de auto's doen het ergste vrezen voor de constructie. Aanpassen is het credo en proberen het terrein voor je zo goed mogelijk te "lezen". De fesh-fesh is een complicerende factor en al snel is alles stof en geen hand voor ogen te zien. Sodeju, er staat ons nog wat te wachten..... Navigeren gaat vanaf nu met de GPS en waypoints, waarvoor Freek en Hanneke de Tom Tom (nog) gebruiken, en Richard en Wessel MotionX op de iPhone. De laatste is een puur coordinaten systeem dat wordt gebruikt als er echt geen wegen meer zijn. De app van 1,59 euro blijkt verbluffend goed en nauwkeurig te werken. Voor ons doemen de immense zandduinen op die de woestijn haar karakter geeft. Echte goudgele duinen met scherpe vouwen aan de top tegen een strak blauwe hemel. Het zand is zo dun dat je erop kunt snowboarden en skieen. In de loop van de middag geeft de nav aan dat we onze bestemming naderen. We rijden voor ons gevoel door de tuintjes van piepkleine berberhuisjes, als voor ons een groter gebouw opdoemt; een Kashbah. Dit blijkt ook onze overnachtingsplaats te zijn. Als we de Berber uitbater spreken blijkt hij ook kamers in zijn Kashbah te hebben. Een plek op het terrein voor de auto kost 150 Dirham per persoon, en voor een kamer (met douche) is dat 50 Dirham meer. Wij veroorloven ons deze betaalbare luxe, want de eerstvolgende douche kon wel eens heel ver weg zijn..... De Kashbah is werkelijk zo uit 1001 nacht, en we wanen ons in Disneyland, maar dit is echt...!
 |
| De Kashbah |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten