We zijn d'r........DE FINISH........!!!!

Dag 23; Banjul - Autoveiling

Dit zal de laatste bijdrage zijn aan de blog van ons avontuur. We hebben gemerkt dat de belangstelling voor ons avontuur erg groot is. Met een gemiddeld aantal lezers van 155 (!) per dag is dat een onverwacht en prachtig resultaat. Ook hebben wij weer op onze beurt genoten van alle reacties die onze dagverslagen hebben opgeleverd. Dank daarvoor ! We zullen bij thuiskomst de blog trachten te completeren met de relevante foto's bij de tekst. Door het verwerken per iPhone is dat tijdens de Challenge niet gelukt. Op die manier houden we een mooi reisverslag over dat jullie ook later nog eens kunnen nalezen.  Vandaag vormt het sluitstuk van de Challenge. We veilen de auto's In het stadion van Banjul voor onze respectievelijke projecten. Voor Men On A Mission zal alleen de Buffel van Richard & Wessel worden geveild, omdat de Bizon van Freek en Hanneke gisteren al direct is gedoneerd.  We vertrekken om 09.30 in konvooi naar het stadion, waar we een halfuurtje later arriveren. Tijdens de rit komt bij Richard & Wessel weer een weemoedig gevoel boven vanwege de scheiding met de auto. Er is zoveel meegemaakt met deze krachtpatser de afgelopen weken, dat je onwillekeurig van die auto gaat houden.... Enfin, de gedachte dat de auto in Afrika een zinvolle bestemming krijgt maakt veel goed, evenals de gedachte dat de opbrengst ten goede komt aan ons waterputten project in Kantora, oost Gambia.  Het is een drukte van belang voor het stadion, dat nog best groot is voor Afrikaanse begrippen. We rijden het grote hek binnen en stellen de auto's in een lange rij op. Vrijwel direct worden we onder de voet gelopen door belangstellenden van allerlei pluimage. Gambianen, maar ook Europeanen zwermen om de auto's heen, bekijken ze zorgvuldig, en stellen vragen. We hebben ongeveer één "kijkuurtje" voor de veiling om 11.00 begint. Er is veel publiciteit gemaakt voor de veiling in zowel kranten als op televisie.  "COME TO THE GREAT CAR AUCTION ON SUNDAY".... .....koppen kranten en pamfletten, en we begrijpen dat de "famous" Amsterdam-Dakar Challenge altijd veel bekijks trekt.  We treffen daar ook onze Gambiaanse vertegenwoordiger van ons waterproject, die speciaal is gekomen om te zien wat de auto opbrengt, maar ook een beetje omdat hij de gang van zaken tijdens de veiling wil monitoren. Daar zal vast een reden voor zijn.....

Onze vertegenwoordiger van het project (van MOAM 1)

 Afgezet tegen de rest van het deelnemersveld is er erg veel belangstelling voor de Buffel, en we zinspelen op een hoge opbrengst.... Stipt om 11.00 opent de veilingmeester en één voor één rijden de auto's voor. Dat gebeurt door een van de teamleden, waarna de veilingmeester de gegevens van de auto door een megafoon toetert, waarna hij begint met het openingsbedrag. Wij zijn de zesde auto van de 32, en Wessel rijdt de auto voor. Nu wordt het spannend....... De opening van de veilingmeester begint bij 40.000 Dalasi (1000 euro) en al snel volgen de biedingen elkaar op. Bij 100.000 Dalasi lijkt het wat langzamer te gaan, en Richard & Wessel kijken elkaar een tikje nerveus aan.... Hij zal toch wel meer opbrengen....? Dan gaat het bieden weer verder en blijven er twee bieders over die kennelijk beiden hun zinnen op de auto hebben gezet. De biedingen schieten weer door, en gaan in sneltreinvaart tussen de twee mannen richting de 200.000 Dalasi. Uiteindelijk hamert de veilingmeester af op 219.000 Dalasi, een slordige 5.500 euro !! Dát hadden we nooit durven dromen, en de vreugde is dan ook groot. Vanzelfsprekend ook bij de vertegenwoordiger van ons project die ons uitvoerig komt bedanken. Na afloop van de veiling wordt duidelijk dat de Buffel met afstand het topstuk van de veiling was. De tweede in de ranglijst  heeft zo'n 3000 euro opgebracht. De totale opbrengst van de 32 objecten beloopt ongeveer 46.000 euro.  We zijn dus hartstikke blij dat de waterput waarvoor wij reden in z'n geheel is veilig gesteld.  Het is, samen met de overdracht van de Bizon eerder, een waardige afsluiting van een on-ge-loof-lijk avontuur. We hebben ons een jaar lang voorbereid, sponsors warm gemaakt voor onze doelen, auto's geprepareerd en uitrusting verzameld. Vervolgens hebben we acht landen doorkruist, via extreme routes en woestijnen, duizenden mensen gezien, door tig culturen en klimaten gereden. En zákken vol met fantastische ervaringen opgedaan... We willen de sponsors en alle andere belangstellenden vanaf hier nogmaals erg bedanken voor hun support. Het is een cliché, maar zonder hen............ Op het moment dat deze laatste bijdrage word geschreven, vertrekken we vanavond met onze spreekwoordelijke tas met vuile was en een tandenborstel vanaf Banjul richting huis. Het werkelijke besef zal waarschijnlijk de komende weken nog na-ijlen, en wij hopen dat met jullie op verschillende wijzen te delen in de komende tijd. Tot snel, au revoir...!

Dag 22; Banjul - Auto's Schoonmaken

Vandaag staat in het teken van het klaarmaken van de auto's voor de veiling van morgen. Na het ontbijt is het een drukte van belang bij de auto's als alle teams de uitrusting van drie weken, samen met het woestijnzand, uit de auto's halen.  Intussen heeft zich een aanzienlijke groep Gambianen zich om ons heen verzameld, die weten dat dit moment de beste kans bied om hun bezittingen uit te breiden. In principe nemen de teams weinig of geen uitrustingsstukken mee naar huis, dus ofwel worden zij hier ter plaatse geschonken aan een van de goede doelen, ofwel word er iemand anders mee blijgemaakt. Het gemiddelde inkomen van een handwerksman in Gambia ligt rond de 1000 Dhalassi per maand, ongeveer 25 euro......

Poetsen voor de veiling....

Freek & Hanneke zijn druk bezig met het voorbereiden van de overdracht van de auto. Dat zal rond het middaguur plaatsvinden met vertegenwoordigers van het project.  Richard maakt kennis met Babucarr Nyasi, de tuinman van het hotel en begrijpt dat de man zijn onderhoudswerk moet doen met bijzonder weinig middelen. De schop van de Buffel vinden samen met nog wat andere gereedschappen op die manier een zinvolle bestemming. Babucarr is oprecht dolblij, en komt later een zelfgeschilderd Gambiaans tafereeltje brengen om zijn dankbaarheid te uiten...

Babucarr Nyasi; 25 euro per maand.....

Het overhandigen van de ambulance aan Child & Mothercare verloopt ook al op ongeveer dezelfde warme wijze. De organisatie is massaal uitgelopen en Freek & Hanneke worden als koningen ontvangen, inclusief een lunch ceremonie die van enige omvang is..... De ambulance wordt formeel overgedragen, samen met een groot aantal bruikbare spullen, die door de overige teams zijn gedoneerd.  Er blijven nog een paar uurtjes over voor het lezen van een boek aan het strand....... De avond valt... Welterusten......

Dag 21; Dakar - Banjul 350km

We staan om 05.00 op. De etappe van vandaag gaat lang duren. Volgens het roadbook moeten we rekenen op een aankomst 's avonds laat. Niet zozeer vanwege de afstand (kleine 300 km), maar wel vanwege een grenspassage (op z'n Afrikaans) , en een overtocht met de Ferry over de Gambian River. De ferry vaart onregelmatig, en het laden van het schip verloopt in de regel nogal chaotisch (want Afrika....). Het kan voorkomen dat de Challengers niet allemaal op de boot passen, en wanneer de laatste ferry wordt gemist, betekent dat een overnachting op het dock , en dat is qua veiligheid niet aan te bevelen.  De route verloopt in konvooi, en voert ons onder meer door Kaolack, een sterk vervuilde havenstad van bedenkelijk niveau.  De straten zijn overvol, en het is onrustig. Dit is de eerste keer dat we een wat onbestemd gevoel krijgen bij het doorkruisen van Afrika. We besluiten de deuren van de auto op slot te houden, en rijden rustig en beheerst door het gewoel. Daags erna horen we dat er vlak voor, en tijdens onze doortocht 11 doden zijn gevallen bij ongeregeldheden........ Oeps....

We arriveren net na het middaguur bij de grens Senegal - Gambia. Het is ons achtste land, en we raken gewend aan de procedure. Eerst uitreis stempel aan de ene kant, door naar de andere kant voor inreis stempel, volgende gebouwtje autoverzekering kopen, en natuurlijk overal weer betalen...... Aan de kant van Senegal worden we letterlijk onder de voet gelopen wanneer we de auto's aan de grens neerzetten. Tientallen vrouwen en meisjes klampen zich  aan de auto. Onder het luidkeels roepen " Welcome, Welcome, Welcome", prijzen ze allerlei waar aan. Van fruit tot kettinkjes, van water tot prostitutie... Het lukt ons nauwelijks om de auto te verlaten, we kunnen simpelweg de deuren niet openen.... De procedure gaat voor Afrikaanse begrippen redelijk vlot, en met een slordige twee uur bevinden wij ons in Gambia, of liever; The Gambia, want zo heet het land formeel.  Aan de grens treffen we Arthur van Aalst en echtgenote. Zij zijn de vertegenwoordigers van de Challenge ter plaatse, en assisteren ons bij grenspassage en ferry overtocht. Bij het vertrek van de grens naar de ferry, rijden we in konvooi en worden we geëscorteerd door motor agenten. De motor agent stuift ervandoor, en al gauw is 'ie compleet uit beeld. Even later halen we hem weer in als hij in volle vaart een geit heeft aangereden..... "This is Africa man....!"

Overvaren African style.....

We rijden een halfuurtje later de docks binnen op de North Bank in Banjul. De capaciteit van de ferry is erg beperkt ( Het is de oude ferry van Texel...!), en we kunnen dan ook niet in één keer als groep over. Het wachten, inschepen en overvaren lijkt het meest op een complete volksverhuizing. Gambianen met ongeveer de halve huisraad (op het hoofd), kippen (poten aan elkaar gebonden) met een touwtje om de nek gebonden, hele matrassen (ook op het hoofd) en nog vééél meer. Daartussenin een handvol avonturiers uit Nederland die met hun bonte verzameling voertuigen naar de South Bank probeert te komen.

Moeders mooiste....

Vanwege de overbevolking op de ferry nemen wij plaats op het dak van onze voertuigen tijdens de overtocht, de meest rustige plek. Na het aanleggen, dat werkelijk 5-6 keer steken nodig heeft, verlaten wij in dezelfde chaos als het inschepen de ferry. We lopen volkomen vast in het straatbeeld van Banjul. De voertuigen staan muurvast en honderden mensen bewegen zich rond de auto's. We zetten de sirene van de auto aan en dat heeft enig effect . De groep opent zich voor ons en we kunnen zowaar door de meute. Wessel vermaakt zich in tussentijd kostelijk. Hij is bovenop het roofrack blijven zitten en filmt het tafereel daarvandaan.  Als we ons uit de hectiek van de haven hebben vrijgemaakt volgt het laatste deel van ons formele traject, en een halfuur later draaien wij het erf op van Maddies Beachbar, het letterlijke eindpunt van de Challenge. Vanaf hier zullen overmorgen alleen nog 5 kilometer worden afgelegd naar het stadion van Banjul, waar de auto's zullen worden geveild.  We hebben vanuit Nederland al een kamer gereserveerd (over optimisme gesproken...) , dus we kunnen weer douchen.    's Avonds ontmoeten we Thea, de lokale contactpersoon voor het Child & Mothercare project van Freek & Hanneke, waar de Bizon morgen aan wordt overgedragen. Al met al is het toch geen nachtwerk geworden, en eindigen wij de dag met een biertje...... Welterusten......

Dag 20; Rustdag Dakar

We slapen uit. Voor het eerst in drie weken. Vaak ging de wekker érg vroeg in de ochtend omdat we weer een uitdagende etappe voor de boeg hadden. Niet vandaag, dus voelt dit als een luxe.. We besteden de dag aan meer wereldse zaken als auto opruimen, wassen, en chillen wat met een boek bij het zwembad. Freek & Hanneke rijden nog een keer de befaamde piste van Lac Rose, en Richard & Wessel gaan met een gids en twee quads op verkenning door de ommelanden van Dakar. Daarbij wordt een authentiek Afrikaans dorpje aangedaan waar ze allerhartelijkst worden ontvangen door de "Chief", en door hem worden rondgeleid. In no time is de lange westerse Wessel omringd door een grote hoeveelheid kleine gitzwarte dorpelingetjes, die allemaal hun eigen foto willen zien op het schermpje van de camera. Hilarisch !

Na de foto; rennen naar de achterkant van het fototoestel...

We gaan bijtijds slapen, morgen is de finale verplaatsing naar Banjul, Gambia. Daarin zit wederom een Afrikaanse grenspassage, en een Ferry over de Gambian River. We moeten om 05.00 op en komen volgens het roadbook 's avonds laat pas aan.....  Onze echte laatste etappe.......Welterusten.....

Dag 19; Saint Louis - Dakar! 250km

We ontwaken in de Zebrabar (da's overigens helemaal geen bar, maar een mooie oase achtige camping). Die oase blijkt bij daglicht in een fantastische omgeving te liggen. St. Louis ligt op een schiereiland aan de westkust van  Senegal. Richard is om 05.30 op, en gebruikt de tijd om in de baai bij de opkomende zon de fauna te bekijken.

Deze bestaat maar liefst uit tientallen exotische vogelsoorten. Arenden, ibissen, alle soorten reigers en Toekan achtige vogels met enorme snavels. Verder bonte spechten, steltlopers en een enkele flamingo worden bij het ochtendgloren gespot.

Vandaag is een bijzondere dag. Als alles goed gaat bereiken we vandaag ons einddoel, de finish in Dakar...! De etappe is niet bijzonder ver en ook niet bijzonder moeilijk. Maar toch heeft deze dag een extra lading. We ontbijten in het openlucht restaurantje van de camping met vers brood, een ommeletje en jus 'd Orange, een luxe dus.... We vangen de 270 km naar Dakar aan. De zon staat alweer hoog en warm aan de hemel en we realiseren ons dat we vanaf Spanje alleen maar zon hebben gezien.....

Dakar, here we come......!

We zien Senegal voor het eerst bij daglicht. Het land is mooi, rauw, heet en zeker anders dan Mauritanië. De mensen zijn kleurrijk, dragen goederen op hun hoofd en zijn erg vriendelijk en enthousiast. We passeren talloze dorpjes en genieten van alle bedrijvigheid en spontane reacties van de bevolking. Als we stoppen bij een tankstation zijn daar een handjevol bouwvakkers in de weer om een gebouwtje te metselen. Op blote voeten, met alleen een schep, zijn zij bezig om op straat een mix van water, cement en zand met elkaar te mengen en daarmee hun werk te doen. Geen betonmolen, niks. Wij geven de werkmensen elk een paar werkhandschoenen die team Spaarndam in grote hoeveelheden heeft meegenomen. Ze zijn erg dankbaar, en trekken de handschoenen direct aan. Wanneer de "chef" op het tumult afkomt, trekt hij ongegeneerd een paar handschoenen uit de handen van de werker. Wanneer wij de werker een nieuw paar (leren) geven ruilt hij die weer om. Een hele bijzondere hiërarchie....! In de dorpjes heerst vooral bedrijvigheid, en dat hebben we in de Sahara veel minder ervaren. Handwerksmensen, smeden, fruitverkopers, iedereen lijkt druk bezig te zijn. En overal worden we vriendelijk toegezwaaid.

Baobab of apenbroodboom

Een ander fenomeen is de ruime aanwezigheid van Baobabs (apenbrood bomen). Ze zijn gigantisch en heel grillig van vorm. Er  zijn acht soorten in de wereld, waarvan er één hier op het Afrikaanse continent voorkomt. De stammen hebben een omtrek tot wel 34 meter ! We zijn vandaag allemaal een beetje bezig met de realiteit dat vandaag de officiële  finish bereikt gaat worden. Er komt formeel een einde aan de Challenge ondanks dat we doorrijden naar Banjul in Gambia. Drie weken afzien, weinig slaap, fysieke inspanning, stress, maar wat een ongelooflijke ervaring....!! Na een jaar van voorbereiding op eigen houtje vanaf Amsterdam, door acht verschillende landen, opgaan in de harde surrounding van de woestijn. Vorst (Amsterdam -15), sneeuw (Atlasgebergte 1,5 mtr.), Hitte (Sahara 45 gr.), en allemaal in drie weken met één en dezelfde auto. Avontuur in zijn zuiverste vorm !! De finish komt letterlijk in zicht wanneer we het befaamde Lac Rose naderen. De piste waar Le Dakar traditiegetrouw finishte. Het bekende logo van de Challenge is opgehangen over het pad met in koeienletters "FINISH". We rijden eronderdoor en stoppen de auto's. De laatste meters zijn afgelegd door respectievelijk Wessel en Freek voor Moam 1 & 2. Freek had twee flessen champagne 's ochtends al koud gelegd.

Yesss !!! Gehaald !!

Champagne.....!

We staan op de motorkappen van de auto's onder de finish vlag als we de kurken laten knallen.... Een bijzonder moment. We realiseren ons dat we het echt hebben gehaald, en dat we niet alleen 8 landen, maar ook meerdere "werelden" hebben doorkruist..... 's avonds krijgen we een finish diner aangeboden van de organisatie. Je merkt dat de spanning van iedereen is afgevallen. Als we de balans opmaken zijn er twee teams die ontbreken. Het team dat is terug gestuurd bij de grens van Marokko, en onze vrienden van team Brit, waarvan de auto in Mauritanië is achtergebleven. Peter en Sjaak zijn er gelukkig zelf wel bij. Zij hebben vanaf Mauritanie onderdak gevonden in de bus van team Spaarndam. Zij hebben overigens het plan om later dit jaar, met een doos reservedelen terug te vliegen,  de auto te herstellen en alsnog in Banjul af te leveren.  Ongelooflijk moe, maar zeer zeker voldaan vallen we in een diepe slaap.... Een onrustige slaap in de wetenschap dat we onze auto binnenkort moeten achterlaten..... Welterusten.....

Dag 18; Banc d'Arquin - Saint Louis 375km

Vandaag verplaatsen we ons van Mauritanië naar Senegal. Er staat ons een uitdagende grenspassage te wachten. Volgens het roadbook is bij deze beruchte grensovergang Diama het begrip steekpenningen uitgevonden. We moeten vroeg vertrekken omdat wachttijden van 8 - 10 uur bij het passeren van de grens geen uitzondering zijn. We nemen afscheid van de soldaten, en overhandigen nog wat kadootjes. De route verloopt over eindeloos saaie wegen parallel aan de kust. Wat opvalt is het langzaam veranderende landschap.

Grensovergang Mauritanie - Senegal

De Sahara loopt hier op zijn einde, en het wordt "Afrikaanser" . Meer begroeiing, ietsje groener, steppe landschap en steeds zwartere ( echt waar....) mensen.  Onze gids Sidi vergezeld ons nog door het Mauritaanse deel tot aan de grens. Die grensovergang wordt rond 16.00 bereikt. De formaliteiten splitsen zich ruwweg in twee delen; deel 1 is het wegkomen uit Mauritanië,  en deel 2 is het binnenkomen in Senegal. Letterlijk bevindt zich tussen die twee punten een brug over een rivier. Als de groep deel 1 bereikt, worden we opgedeeld in drie groepen auto's. Wij bevinden ons in de eerste groep. Om te beginnen moet er weer fors worden betaald. Daar worden we zo langzamerhand erg ibbelig van. Elke keer aanzienlijke bedragen betalen voor volstrekt idiote regelgeving. Het toppunt is het bedrag van 10 euro p.p voor " de community" ....! Zeer waarschijnlijk gaat de community daar nooit iets van zien...... Het belangrijkste doel bij dit punt is het vergaren van een uitreis stempel. Dat betekent weer paspoorten, kopieën, rijbewijs, kentekenbewijs,  steekpenningen, kadootjes, kopieën, kopieën, kopieën...... We hebben zo onderhand een pakhuis papier in Afrika achtergelaten. En geld..... De temperatuur ( volgens de buitentemperatuurmeter van de Pajero's ) geeft inmiddels 43 graden aan.... We denken nog even terug aan de -15 van de start in Amsterdam ! Het contrast had niet groter kunnen zijn..... Een slordige twee uur later hebben we als groep 1 deze hindernis genomen en rijden we over de brug (weer 8 euro) naar de Senegalese kant. Daar worden we met open armen ontvangen door een horde politie, douane en andere beambten. Allemaal steevast van plan om ons eens goed leeg te melken.... Hier ziet de "drill" er als volgt uit: allereerst een inreis-stempel zien te vergaren bij de "Police" (tegen betaling), dan door naar het kantoor om de verplichte autoverzekering aan te schaffen (uiteraard tegen betaling), en als klap op de vuurpijl, het bemachtigen van de felbegeerde "passavant" bij de Douane ( ja, inderdaad, ........ tegen betaling). Dat is een document dat ons in staat stelt om in (maximaal) vijf dagen Senegal door te trekken met de auto's. Dat is een behoorlijke uitzondering, want auto's ouder dan vijf jaar mogen in het geheel Senegal niet in. Een aanzienlijk terrein met verlaten voertuigen pal op de grens maakt duidelijk dat dit geen loos dreigement is.... Het niet hebben van deze "passavant " ( of verliezen ervan..) staat gelijk aan het illegaal importeren van het voertuig, en daarop staan hoge straffen in Senegal.

Onze beambte....Gaaaaaaap........

Het hele tafereel verloopt ronduit chaotisch. Teams worden verkeerd verwezen, staan een uur in de rij en worden weggestuurd. Verkeerde volgorde en dus weer achterin de rij..... Geen geld om een verzekering voor de auto aan te schaffen...... Richard, Freek en Dennis ( een Amsterdamse rechercheur van team Spaarndam) besluiten om gezamenlijk alle formaliteiten voor de groep op zich te nemen. De één verzamelt paspoorten en geld van alle teamleden, de ander haalt met de hele stapel paspoorten de stempels en nummer drie werkt met de douaneman alle passavant aanvragen af en souffleert de man aangezien het beschrijven van elke aanvraag ongeveer een kwartier in beslag neemt.

De grensbewaking.....

Het tafereel speelt zich af in een schimmig en stoffig doanekantoortje waar naast een vies bed ook een hele verzameling Kalashnikovs, M16's en Riot Guns aan de wand hangt.  De Hollandse (efficiënte) douane methode blijkt goed te werken, en de douaneman vraagt het drietal hetzelfde voor de overige twee groepen ter hand te nemen. En zo gebeurt het dat drie Hollandse avonturiers tijdelijk even de grenspassage van de Senegalese grens in handen hebben.... Het is een gehol en gevlieg van jewelste, maar na zes uur hebben we op één uitzondering na de hele groep over beide grenzen heen. De uitzondering bestaat uit één team die "vergeten" had de uitreis stempel aan de andere kant van de grens op te halen.....!? Vanaf de grens beschikken wij over een douane escorte naar onze overnachtingsplek, de befaamde (!?) Zebrabar in St. Louis. Die escorte is nodig vanwege de eerder genoemde uitzonderings positie die we hebben. We rijden in konvooi, douane voorop, alarmlichten aan, de Pajero's de blauwe zwaailampen, in een dik uur naar de Zebrabar. Daar arriveren we laat in de avond en parkeren de auto's in een oase van palmbomen. Er staat een koud biertje voor ons klaar ( hier mag het weer....). We hebben fut voor één biertje, en vallen óm van de slaap....... Welterusten........