Dag 21; Dakar - Banjul 350km

We staan om 05.00 op. De etappe van vandaag gaat lang duren. Volgens het roadbook moeten we rekenen op een aankomst 's avonds laat. Niet zozeer vanwege de afstand (kleine 300 km), maar wel vanwege een grenspassage (op z'n Afrikaans) , en een overtocht met de Ferry over de Gambian River. De ferry vaart onregelmatig, en het laden van het schip verloopt in de regel nogal chaotisch (want Afrika....). Het kan voorkomen dat de Challengers niet allemaal op de boot passen, en wanneer de laatste ferry wordt gemist, betekent dat een overnachting op het dock , en dat is qua veiligheid niet aan te bevelen.  De route verloopt in konvooi, en voert ons onder meer door Kaolack, een sterk vervuilde havenstad van bedenkelijk niveau.  De straten zijn overvol, en het is onrustig. Dit is de eerste keer dat we een wat onbestemd gevoel krijgen bij het doorkruisen van Afrika. We besluiten de deuren van de auto op slot te houden, en rijden rustig en beheerst door het gewoel. Daags erna horen we dat er vlak voor, en tijdens onze doortocht 11 doden zijn gevallen bij ongeregeldheden........ Oeps....

We arriveren net na het middaguur bij de grens Senegal - Gambia. Het is ons achtste land, en we raken gewend aan de procedure. Eerst uitreis stempel aan de ene kant, door naar de andere kant voor inreis stempel, volgende gebouwtje autoverzekering kopen, en natuurlijk overal weer betalen...... Aan de kant van Senegal worden we letterlijk onder de voet gelopen wanneer we de auto's aan de grens neerzetten. Tientallen vrouwen en meisjes klampen zich  aan de auto. Onder het luidkeels roepen " Welcome, Welcome, Welcome", prijzen ze allerlei waar aan. Van fruit tot kettinkjes, van water tot prostitutie... Het lukt ons nauwelijks om de auto te verlaten, we kunnen simpelweg de deuren niet openen.... De procedure gaat voor Afrikaanse begrippen redelijk vlot, en met een slordige twee uur bevinden wij ons in Gambia, of liever; The Gambia, want zo heet het land formeel.  Aan de grens treffen we Arthur van Aalst en echtgenote. Zij zijn de vertegenwoordigers van de Challenge ter plaatse, en assisteren ons bij grenspassage en ferry overtocht. Bij het vertrek van de grens naar de ferry, rijden we in konvooi en worden we geëscorteerd door motor agenten. De motor agent stuift ervandoor, en al gauw is 'ie compleet uit beeld. Even later halen we hem weer in als hij in volle vaart een geit heeft aangereden..... "This is Africa man....!"

Overvaren African style.....

We rijden een halfuurtje later de docks binnen op de North Bank in Banjul. De capaciteit van de ferry is erg beperkt ( Het is de oude ferry van Texel...!), en we kunnen dan ook niet in één keer als groep over. Het wachten, inschepen en overvaren lijkt het meest op een complete volksverhuizing. Gambianen met ongeveer de halve huisraad (op het hoofd), kippen (poten aan elkaar gebonden) met een touwtje om de nek gebonden, hele matrassen (ook op het hoofd) en nog vééél meer. Daartussenin een handvol avonturiers uit Nederland die met hun bonte verzameling voertuigen naar de South Bank probeert te komen.

Moeders mooiste....

Vanwege de overbevolking op de ferry nemen wij plaats op het dak van onze voertuigen tijdens de overtocht, de meest rustige plek. Na het aanleggen, dat werkelijk 5-6 keer steken nodig heeft, verlaten wij in dezelfde chaos als het inschepen de ferry. We lopen volkomen vast in het straatbeeld van Banjul. De voertuigen staan muurvast en honderden mensen bewegen zich rond de auto's. We zetten de sirene van de auto aan en dat heeft enig effect . De groep opent zich voor ons en we kunnen zowaar door de meute. Wessel vermaakt zich in tussentijd kostelijk. Hij is bovenop het roofrack blijven zitten en filmt het tafereel daarvandaan.  Als we ons uit de hectiek van de haven hebben vrijgemaakt volgt het laatste deel van ons formele traject, en een halfuur later draaien wij het erf op van Maddies Beachbar, het letterlijke eindpunt van de Challenge. Vanaf hier zullen overmorgen alleen nog 5 kilometer worden afgelegd naar het stadion van Banjul, waar de auto's zullen worden geveild.  We hebben vanuit Nederland al een kamer gereserveerd (over optimisme gesproken...) , dus we kunnen weer douchen.    's Avonds ontmoeten we Thea, de lokale contactpersoon voor het Child & Mothercare project van Freek & Hanneke, waar de Bizon morgen aan wordt overgedragen. Al met al is het toch geen nachtwerk geworden, en eindigen wij de dag met een biertje...... Welterusten......