We zijn d'r........DE FINISH........!!!!

Dag 23; Banjul - Autoveiling

Dit zal de laatste bijdrage zijn aan de blog van ons avontuur. We hebben gemerkt dat de belangstelling voor ons avontuur erg groot is. Met een gemiddeld aantal lezers van 155 (!) per dag is dat een onverwacht en prachtig resultaat. Ook hebben wij weer op onze beurt genoten van alle reacties die onze dagverslagen hebben opgeleverd. Dank daarvoor ! We zullen bij thuiskomst de blog trachten te completeren met de relevante foto's bij de tekst. Door het verwerken per iPhone is dat tijdens de Challenge niet gelukt. Op die manier houden we een mooi reisverslag over dat jullie ook later nog eens kunnen nalezen.  Vandaag vormt het sluitstuk van de Challenge. We veilen de auto's In het stadion van Banjul voor onze respectievelijke projecten. Voor Men On A Mission zal alleen de Buffel van Richard & Wessel worden geveild, omdat de Bizon van Freek en Hanneke gisteren al direct is gedoneerd.  We vertrekken om 09.30 in konvooi naar het stadion, waar we een halfuurtje later arriveren. Tijdens de rit komt bij Richard & Wessel weer een weemoedig gevoel boven vanwege de scheiding met de auto. Er is zoveel meegemaakt met deze krachtpatser de afgelopen weken, dat je onwillekeurig van die auto gaat houden.... Enfin, de gedachte dat de auto in Afrika een zinvolle bestemming krijgt maakt veel goed, evenals de gedachte dat de opbrengst ten goede komt aan ons waterputten project in Kantora, oost Gambia.  Het is een drukte van belang voor het stadion, dat nog best groot is voor Afrikaanse begrippen. We rijden het grote hek binnen en stellen de auto's in een lange rij op. Vrijwel direct worden we onder de voet gelopen door belangstellenden van allerlei pluimage. Gambianen, maar ook Europeanen zwermen om de auto's heen, bekijken ze zorgvuldig, en stellen vragen. We hebben ongeveer één "kijkuurtje" voor de veiling om 11.00 begint. Er is veel publiciteit gemaakt voor de veiling in zowel kranten als op televisie.  "COME TO THE GREAT CAR AUCTION ON SUNDAY".... .....koppen kranten en pamfletten, en we begrijpen dat de "famous" Amsterdam-Dakar Challenge altijd veel bekijks trekt.  We treffen daar ook onze Gambiaanse vertegenwoordiger van ons waterproject, die speciaal is gekomen om te zien wat de auto opbrengt, maar ook een beetje omdat hij de gang van zaken tijdens de veiling wil monitoren. Daar zal vast een reden voor zijn.....

Onze vertegenwoordiger van het project (van MOAM 1)

 Afgezet tegen de rest van het deelnemersveld is er erg veel belangstelling voor de Buffel, en we zinspelen op een hoge opbrengst.... Stipt om 11.00 opent de veilingmeester en één voor één rijden de auto's voor. Dat gebeurt door een van de teamleden, waarna de veilingmeester de gegevens van de auto door een megafoon toetert, waarna hij begint met het openingsbedrag. Wij zijn de zesde auto van de 32, en Wessel rijdt de auto voor. Nu wordt het spannend....... De opening van de veilingmeester begint bij 40.000 Dalasi (1000 euro) en al snel volgen de biedingen elkaar op. Bij 100.000 Dalasi lijkt het wat langzamer te gaan, en Richard & Wessel kijken elkaar een tikje nerveus aan.... Hij zal toch wel meer opbrengen....? Dan gaat het bieden weer verder en blijven er twee bieders over die kennelijk beiden hun zinnen op de auto hebben gezet. De biedingen schieten weer door, en gaan in sneltreinvaart tussen de twee mannen richting de 200.000 Dalasi. Uiteindelijk hamert de veilingmeester af op 219.000 Dalasi, een slordige 5.500 euro !! Dát hadden we nooit durven dromen, en de vreugde is dan ook groot. Vanzelfsprekend ook bij de vertegenwoordiger van ons project die ons uitvoerig komt bedanken. Na afloop van de veiling wordt duidelijk dat de Buffel met afstand het topstuk van de veiling was. De tweede in de ranglijst  heeft zo'n 3000 euro opgebracht. De totale opbrengst van de 32 objecten beloopt ongeveer 46.000 euro.  We zijn dus hartstikke blij dat de waterput waarvoor wij reden in z'n geheel is veilig gesteld.  Het is, samen met de overdracht van de Bizon eerder, een waardige afsluiting van een on-ge-loof-lijk avontuur. We hebben ons een jaar lang voorbereid, sponsors warm gemaakt voor onze doelen, auto's geprepareerd en uitrusting verzameld. Vervolgens hebben we acht landen doorkruist, via extreme routes en woestijnen, duizenden mensen gezien, door tig culturen en klimaten gereden. En zákken vol met fantastische ervaringen opgedaan... We willen de sponsors en alle andere belangstellenden vanaf hier nogmaals erg bedanken voor hun support. Het is een cliché, maar zonder hen............ Op het moment dat deze laatste bijdrage word geschreven, vertrekken we vanavond met onze spreekwoordelijke tas met vuile was en een tandenborstel vanaf Banjul richting huis. Het werkelijke besef zal waarschijnlijk de komende weken nog na-ijlen, en wij hopen dat met jullie op verschillende wijzen te delen in de komende tijd. Tot snel, au revoir...!

Dag 22; Banjul - Auto's Schoonmaken

Vandaag staat in het teken van het klaarmaken van de auto's voor de veiling van morgen. Na het ontbijt is het een drukte van belang bij de auto's als alle teams de uitrusting van drie weken, samen met het woestijnzand, uit de auto's halen.  Intussen heeft zich een aanzienlijke groep Gambianen zich om ons heen verzameld, die weten dat dit moment de beste kans bied om hun bezittingen uit te breiden. In principe nemen de teams weinig of geen uitrustingsstukken mee naar huis, dus ofwel worden zij hier ter plaatse geschonken aan een van de goede doelen, ofwel word er iemand anders mee blijgemaakt. Het gemiddelde inkomen van een handwerksman in Gambia ligt rond de 1000 Dhalassi per maand, ongeveer 25 euro......

Poetsen voor de veiling....

Freek & Hanneke zijn druk bezig met het voorbereiden van de overdracht van de auto. Dat zal rond het middaguur plaatsvinden met vertegenwoordigers van het project.  Richard maakt kennis met Babucarr Nyasi, de tuinman van het hotel en begrijpt dat de man zijn onderhoudswerk moet doen met bijzonder weinig middelen. De schop van de Buffel vinden samen met nog wat andere gereedschappen op die manier een zinvolle bestemming. Babucarr is oprecht dolblij, en komt later een zelfgeschilderd Gambiaans tafereeltje brengen om zijn dankbaarheid te uiten...

Babucarr Nyasi; 25 euro per maand.....

Het overhandigen van de ambulance aan Child & Mothercare verloopt ook al op ongeveer dezelfde warme wijze. De organisatie is massaal uitgelopen en Freek & Hanneke worden als koningen ontvangen, inclusief een lunch ceremonie die van enige omvang is..... De ambulance wordt formeel overgedragen, samen met een groot aantal bruikbare spullen, die door de overige teams zijn gedoneerd.  Er blijven nog een paar uurtjes over voor het lezen van een boek aan het strand....... De avond valt... Welterusten......

Dag 21; Dakar - Banjul 350km

We staan om 05.00 op. De etappe van vandaag gaat lang duren. Volgens het roadbook moeten we rekenen op een aankomst 's avonds laat. Niet zozeer vanwege de afstand (kleine 300 km), maar wel vanwege een grenspassage (op z'n Afrikaans) , en een overtocht met de Ferry over de Gambian River. De ferry vaart onregelmatig, en het laden van het schip verloopt in de regel nogal chaotisch (want Afrika....). Het kan voorkomen dat de Challengers niet allemaal op de boot passen, en wanneer de laatste ferry wordt gemist, betekent dat een overnachting op het dock , en dat is qua veiligheid niet aan te bevelen.  De route verloopt in konvooi, en voert ons onder meer door Kaolack, een sterk vervuilde havenstad van bedenkelijk niveau.  De straten zijn overvol, en het is onrustig. Dit is de eerste keer dat we een wat onbestemd gevoel krijgen bij het doorkruisen van Afrika. We besluiten de deuren van de auto op slot te houden, en rijden rustig en beheerst door het gewoel. Daags erna horen we dat er vlak voor, en tijdens onze doortocht 11 doden zijn gevallen bij ongeregeldheden........ Oeps....

We arriveren net na het middaguur bij de grens Senegal - Gambia. Het is ons achtste land, en we raken gewend aan de procedure. Eerst uitreis stempel aan de ene kant, door naar de andere kant voor inreis stempel, volgende gebouwtje autoverzekering kopen, en natuurlijk overal weer betalen...... Aan de kant van Senegal worden we letterlijk onder de voet gelopen wanneer we de auto's aan de grens neerzetten. Tientallen vrouwen en meisjes klampen zich  aan de auto. Onder het luidkeels roepen " Welcome, Welcome, Welcome", prijzen ze allerlei waar aan. Van fruit tot kettinkjes, van water tot prostitutie... Het lukt ons nauwelijks om de auto te verlaten, we kunnen simpelweg de deuren niet openen.... De procedure gaat voor Afrikaanse begrippen redelijk vlot, en met een slordige twee uur bevinden wij ons in Gambia, of liever; The Gambia, want zo heet het land formeel.  Aan de grens treffen we Arthur van Aalst en echtgenote. Zij zijn de vertegenwoordigers van de Challenge ter plaatse, en assisteren ons bij grenspassage en ferry overtocht. Bij het vertrek van de grens naar de ferry, rijden we in konvooi en worden we geëscorteerd door motor agenten. De motor agent stuift ervandoor, en al gauw is 'ie compleet uit beeld. Even later halen we hem weer in als hij in volle vaart een geit heeft aangereden..... "This is Africa man....!"

Overvaren African style.....

We rijden een halfuurtje later de docks binnen op de North Bank in Banjul. De capaciteit van de ferry is erg beperkt ( Het is de oude ferry van Texel...!), en we kunnen dan ook niet in één keer als groep over. Het wachten, inschepen en overvaren lijkt het meest op een complete volksverhuizing. Gambianen met ongeveer de halve huisraad (op het hoofd), kippen (poten aan elkaar gebonden) met een touwtje om de nek gebonden, hele matrassen (ook op het hoofd) en nog vééél meer. Daartussenin een handvol avonturiers uit Nederland die met hun bonte verzameling voertuigen naar de South Bank probeert te komen.

Moeders mooiste....

Vanwege de overbevolking op de ferry nemen wij plaats op het dak van onze voertuigen tijdens de overtocht, de meest rustige plek. Na het aanleggen, dat werkelijk 5-6 keer steken nodig heeft, verlaten wij in dezelfde chaos als het inschepen de ferry. We lopen volkomen vast in het straatbeeld van Banjul. De voertuigen staan muurvast en honderden mensen bewegen zich rond de auto's. We zetten de sirene van de auto aan en dat heeft enig effect . De groep opent zich voor ons en we kunnen zowaar door de meute. Wessel vermaakt zich in tussentijd kostelijk. Hij is bovenop het roofrack blijven zitten en filmt het tafereel daarvandaan.  Als we ons uit de hectiek van de haven hebben vrijgemaakt volgt het laatste deel van ons formele traject, en een halfuur later draaien wij het erf op van Maddies Beachbar, het letterlijke eindpunt van de Challenge. Vanaf hier zullen overmorgen alleen nog 5 kilometer worden afgelegd naar het stadion van Banjul, waar de auto's zullen worden geveild.  We hebben vanuit Nederland al een kamer gereserveerd (over optimisme gesproken...) , dus we kunnen weer douchen.    's Avonds ontmoeten we Thea, de lokale contactpersoon voor het Child & Mothercare project van Freek & Hanneke, waar de Bizon morgen aan wordt overgedragen. Al met al is het toch geen nachtwerk geworden, en eindigen wij de dag met een biertje...... Welterusten......

Dag 20; Rustdag Dakar

We slapen uit. Voor het eerst in drie weken. Vaak ging de wekker érg vroeg in de ochtend omdat we weer een uitdagende etappe voor de boeg hadden. Niet vandaag, dus voelt dit als een luxe.. We besteden de dag aan meer wereldse zaken als auto opruimen, wassen, en chillen wat met een boek bij het zwembad. Freek & Hanneke rijden nog een keer de befaamde piste van Lac Rose, en Richard & Wessel gaan met een gids en twee quads op verkenning door de ommelanden van Dakar. Daarbij wordt een authentiek Afrikaans dorpje aangedaan waar ze allerhartelijkst worden ontvangen door de "Chief", en door hem worden rondgeleid. In no time is de lange westerse Wessel omringd door een grote hoeveelheid kleine gitzwarte dorpelingetjes, die allemaal hun eigen foto willen zien op het schermpje van de camera. Hilarisch !

Na de foto; rennen naar de achterkant van het fototoestel...

We gaan bijtijds slapen, morgen is de finale verplaatsing naar Banjul, Gambia. Daarin zit wederom een Afrikaanse grenspassage, en een Ferry over de Gambian River. We moeten om 05.00 op en komen volgens het roadbook 's avonds laat pas aan.....  Onze echte laatste etappe.......Welterusten.....

Dag 19; Saint Louis - Dakar! 250km

We ontwaken in de Zebrabar (da's overigens helemaal geen bar, maar een mooie oase achtige camping). Die oase blijkt bij daglicht in een fantastische omgeving te liggen. St. Louis ligt op een schiereiland aan de westkust van  Senegal. Richard is om 05.30 op, en gebruikt de tijd om in de baai bij de opkomende zon de fauna te bekijken.

Deze bestaat maar liefst uit tientallen exotische vogelsoorten. Arenden, ibissen, alle soorten reigers en Toekan achtige vogels met enorme snavels. Verder bonte spechten, steltlopers en een enkele flamingo worden bij het ochtendgloren gespot.

Vandaag is een bijzondere dag. Als alles goed gaat bereiken we vandaag ons einddoel, de finish in Dakar...! De etappe is niet bijzonder ver en ook niet bijzonder moeilijk. Maar toch heeft deze dag een extra lading. We ontbijten in het openlucht restaurantje van de camping met vers brood, een ommeletje en jus 'd Orange, een luxe dus.... We vangen de 270 km naar Dakar aan. De zon staat alweer hoog en warm aan de hemel en we realiseren ons dat we vanaf Spanje alleen maar zon hebben gezien.....

Dakar, here we come......!

We zien Senegal voor het eerst bij daglicht. Het land is mooi, rauw, heet en zeker anders dan Mauritanië. De mensen zijn kleurrijk, dragen goederen op hun hoofd en zijn erg vriendelijk en enthousiast. We passeren talloze dorpjes en genieten van alle bedrijvigheid en spontane reacties van de bevolking. Als we stoppen bij een tankstation zijn daar een handjevol bouwvakkers in de weer om een gebouwtje te metselen. Op blote voeten, met alleen een schep, zijn zij bezig om op straat een mix van water, cement en zand met elkaar te mengen en daarmee hun werk te doen. Geen betonmolen, niks. Wij geven de werkmensen elk een paar werkhandschoenen die team Spaarndam in grote hoeveelheden heeft meegenomen. Ze zijn erg dankbaar, en trekken de handschoenen direct aan. Wanneer de "chef" op het tumult afkomt, trekt hij ongegeneerd een paar handschoenen uit de handen van de werker. Wanneer wij de werker een nieuw paar (leren) geven ruilt hij die weer om. Een hele bijzondere hiërarchie....! In de dorpjes heerst vooral bedrijvigheid, en dat hebben we in de Sahara veel minder ervaren. Handwerksmensen, smeden, fruitverkopers, iedereen lijkt druk bezig te zijn. En overal worden we vriendelijk toegezwaaid.

Baobab of apenbroodboom

Een ander fenomeen is de ruime aanwezigheid van Baobabs (apenbrood bomen). Ze zijn gigantisch en heel grillig van vorm. Er  zijn acht soorten in de wereld, waarvan er één hier op het Afrikaanse continent voorkomt. De stammen hebben een omtrek tot wel 34 meter ! We zijn vandaag allemaal een beetje bezig met de realiteit dat vandaag de officiële  finish bereikt gaat worden. Er komt formeel een einde aan de Challenge ondanks dat we doorrijden naar Banjul in Gambia. Drie weken afzien, weinig slaap, fysieke inspanning, stress, maar wat een ongelooflijke ervaring....!! Na een jaar van voorbereiding op eigen houtje vanaf Amsterdam, door acht verschillende landen, opgaan in de harde surrounding van de woestijn. Vorst (Amsterdam -15), sneeuw (Atlasgebergte 1,5 mtr.), Hitte (Sahara 45 gr.), en allemaal in drie weken met één en dezelfde auto. Avontuur in zijn zuiverste vorm !! De finish komt letterlijk in zicht wanneer we het befaamde Lac Rose naderen. De piste waar Le Dakar traditiegetrouw finishte. Het bekende logo van de Challenge is opgehangen over het pad met in koeienletters "FINISH". We rijden eronderdoor en stoppen de auto's. De laatste meters zijn afgelegd door respectievelijk Wessel en Freek voor Moam 1 & 2. Freek had twee flessen champagne 's ochtends al koud gelegd.

Yesss !!! Gehaald !!

Champagne.....!

We staan op de motorkappen van de auto's onder de finish vlag als we de kurken laten knallen.... Een bijzonder moment. We realiseren ons dat we het echt hebben gehaald, en dat we niet alleen 8 landen, maar ook meerdere "werelden" hebben doorkruist..... 's avonds krijgen we een finish diner aangeboden van de organisatie. Je merkt dat de spanning van iedereen is afgevallen. Als we de balans opmaken zijn er twee teams die ontbreken. Het team dat is terug gestuurd bij de grens van Marokko, en onze vrienden van team Brit, waarvan de auto in Mauritanië is achtergebleven. Peter en Sjaak zijn er gelukkig zelf wel bij. Zij hebben vanaf Mauritanie onderdak gevonden in de bus van team Spaarndam. Zij hebben overigens het plan om later dit jaar, met een doos reservedelen terug te vliegen,  de auto te herstellen en alsnog in Banjul af te leveren.  Ongelooflijk moe, maar zeer zeker voldaan vallen we in een diepe slaap.... Een onrustige slaap in de wetenschap dat we onze auto binnenkort moeten achterlaten..... Welterusten.....

Dag 18; Banc d'Arquin - Saint Louis 375km

Vandaag verplaatsen we ons van Mauritanië naar Senegal. Er staat ons een uitdagende grenspassage te wachten. Volgens het roadbook is bij deze beruchte grensovergang Diama het begrip steekpenningen uitgevonden. We moeten vroeg vertrekken omdat wachttijden van 8 - 10 uur bij het passeren van de grens geen uitzondering zijn. We nemen afscheid van de soldaten, en overhandigen nog wat kadootjes. De route verloopt over eindeloos saaie wegen parallel aan de kust. Wat opvalt is het langzaam veranderende landschap.

Grensovergang Mauritanie - Senegal

De Sahara loopt hier op zijn einde, en het wordt "Afrikaanser" . Meer begroeiing, ietsje groener, steppe landschap en steeds zwartere ( echt waar....) mensen.  Onze gids Sidi vergezeld ons nog door het Mauritaanse deel tot aan de grens. Die grensovergang wordt rond 16.00 bereikt. De formaliteiten splitsen zich ruwweg in twee delen; deel 1 is het wegkomen uit Mauritanië,  en deel 2 is het binnenkomen in Senegal. Letterlijk bevindt zich tussen die twee punten een brug over een rivier. Als de groep deel 1 bereikt, worden we opgedeeld in drie groepen auto's. Wij bevinden ons in de eerste groep. Om te beginnen moet er weer fors worden betaald. Daar worden we zo langzamerhand erg ibbelig van. Elke keer aanzienlijke bedragen betalen voor volstrekt idiote regelgeving. Het toppunt is het bedrag van 10 euro p.p voor " de community" ....! Zeer waarschijnlijk gaat de community daar nooit iets van zien...... Het belangrijkste doel bij dit punt is het vergaren van een uitreis stempel. Dat betekent weer paspoorten, kopieën, rijbewijs, kentekenbewijs,  steekpenningen, kadootjes, kopieën, kopieën, kopieën...... We hebben zo onderhand een pakhuis papier in Afrika achtergelaten. En geld..... De temperatuur ( volgens de buitentemperatuurmeter van de Pajero's ) geeft inmiddels 43 graden aan.... We denken nog even terug aan de -15 van de start in Amsterdam ! Het contrast had niet groter kunnen zijn..... Een slordige twee uur later hebben we als groep 1 deze hindernis genomen en rijden we over de brug (weer 8 euro) naar de Senegalese kant. Daar worden we met open armen ontvangen door een horde politie, douane en andere beambten. Allemaal steevast van plan om ons eens goed leeg te melken.... Hier ziet de "drill" er als volgt uit: allereerst een inreis-stempel zien te vergaren bij de "Police" (tegen betaling), dan door naar het kantoor om de verplichte autoverzekering aan te schaffen (uiteraard tegen betaling), en als klap op de vuurpijl, het bemachtigen van de felbegeerde "passavant" bij de Douane ( ja, inderdaad, ........ tegen betaling). Dat is een document dat ons in staat stelt om in (maximaal) vijf dagen Senegal door te trekken met de auto's. Dat is een behoorlijke uitzondering, want auto's ouder dan vijf jaar mogen in het geheel Senegal niet in. Een aanzienlijk terrein met verlaten voertuigen pal op de grens maakt duidelijk dat dit geen loos dreigement is.... Het niet hebben van deze "passavant " ( of verliezen ervan..) staat gelijk aan het illegaal importeren van het voertuig, en daarop staan hoge straffen in Senegal.

Onze beambte....Gaaaaaaap........

Het hele tafereel verloopt ronduit chaotisch. Teams worden verkeerd verwezen, staan een uur in de rij en worden weggestuurd. Verkeerde volgorde en dus weer achterin de rij..... Geen geld om een verzekering voor de auto aan te schaffen...... Richard, Freek en Dennis ( een Amsterdamse rechercheur van team Spaarndam) besluiten om gezamenlijk alle formaliteiten voor de groep op zich te nemen. De één verzamelt paspoorten en geld van alle teamleden, de ander haalt met de hele stapel paspoorten de stempels en nummer drie werkt met de douaneman alle passavant aanvragen af en souffleert de man aangezien het beschrijven van elke aanvraag ongeveer een kwartier in beslag neemt.

De grensbewaking.....

Het tafereel speelt zich af in een schimmig en stoffig doanekantoortje waar naast een vies bed ook een hele verzameling Kalashnikovs, M16's en Riot Guns aan de wand hangt.  De Hollandse (efficiënte) douane methode blijkt goed te werken, en de douaneman vraagt het drietal hetzelfde voor de overige twee groepen ter hand te nemen. En zo gebeurt het dat drie Hollandse avonturiers tijdelijk even de grenspassage van de Senegalese grens in handen hebben.... Het is een gehol en gevlieg van jewelste, maar na zes uur hebben we op één uitzondering na de hele groep over beide grenzen heen. De uitzondering bestaat uit één team die "vergeten" had de uitreis stempel aan de andere kant van de grens op te halen.....!? Vanaf de grens beschikken wij over een douane escorte naar onze overnachtingsplek, de befaamde (!?) Zebrabar in St. Louis. Die escorte is nodig vanwege de eerder genoemde uitzonderings positie die we hebben. We rijden in konvooi, douane voorop, alarmlichten aan, de Pajero's de blauwe zwaailampen, in een dik uur naar de Zebrabar. Daar arriveren we laat in de avond en parkeren de auto's in een oase van palmbomen. Er staat een koud biertje voor ons klaar ( hier mag het weer....). We hebben fut voor één biertje, en vallen óm van de slaap....... Welterusten........

Dag 15, 16 en 17; Nouadhibou - Banq 'd Arquin National Parc

De etappe van de komende drie dagen begint met het (inmiddels standaard) aansleepritje van de motor. Vandaag gaat dat niet vanzelf en Hugo, de motorrijder, rijdt over het sleeplint dat zich in zijn wiel draait. Een klein oponthoud en dan kunnen we van start. Vandaag rijden we naar de grens van het National Parc Banc 'd Arquin dat de komende drie dagen de scenery zal vormen voor een mooie woestijnetappe door Mauritanië. De "Extreme" Teams zijn alweer een dag afgescheiden van de rest, die we over drie dagen weer zullen ontmoeten in Nouakchott. Wij gaan serieus zandhappen in optima forma. Leuk, daar hebben we ons op verheugd. Ook zullen we bij de ingang van het park onze militaire beveiliging treffen, tenminste..... Dat hopen we.. We maken nog een laatste stop voor de woestijn bij een tankstation voor het inslaan van water en brandstof. De jerrycans op het dak worden gevuld evenals de tanks van de auto's. We hebben aan de pompbediende gevraagd of we kunnen betalen met euro's, wat ze doorgaans graag hebben. Als Richard de brandstofkosten wil voldoen wordt er door een van onze vier gidsen bereidwillig Ouguiya's omgerekend naar euro's. Richard heeft zijn eigen rekensommetje gedaan, en komt op ongeveer 85 euro. De gids laat het bedrag na omrekening op zijn mobiele telefoon zien.......380,00 euro !! In eerste instantie denkt Richard dat dit een rekenfout is, maar de man is en blijft van mening dat zijn berekening klopt. Het heeft ongeveer een halfuur discussie gekost met een groeiend aantal "jurken". Richard laat de hoofdgids Sidi komen en met zijn bemiddeling wordt het "normale bedrag van 85 euro betaald. Ons gidsje maar goed in de gaten houden de komende drie dagen......

Al Qaida....?   Oh nee, onze bescherming.....

Bij dit tankstation staan ook drie donkerblauwe legerjeeps te wachten. Achterin de open pick ups telkens drie soldaten met Kalashnikovs in de aanslag. Dit blijkt onze bescherming voor de komende dagen ..! De mannen zien er indrukwekkend uit in hun Touareg gevechts uitrusting, gezichtsverhullende tulbanden en donkere zonnebrillen. Ze knikken vriendelijk, maar zijn verder erg zwijgzaam.

Als Richard vraagt of hij een foto mag maken wordt er ontkennend met het hoofd geschud. Bij het omdraaien zegt één van de soldaten zachtjes.... "aprés", later.... De volgende dag blijkt er voldoende gelegenheid voor een foto. De officier van de vorige dag, een klein kefferig mannetje, is er niet meer bij, en wij zijn alleen met de soldaten.... Één van de soldaten blijkt zelfs een commandotrui te dragen met het embleem van vliegbasis Volkel van de Nederlandse luchtmacht !

Steeds een beetje losser.....

In de dagen die volgen wordt de band met de soldaten steeds een beetje losser, en hebben we leuke en boeiende gesprekken. Ze hebben het vooral voorzien op de (woestijn) laarzen van Richard, die ze willen ruilen voor een Kalashnikov. Wat Richard betreft een prima ruil, maar het staat wat raar bij het inchecken op de luchthaven....dus toch maar niet....... Een uurtje later bereiken we de formele ingang van het National Parc. Binnen de kortste keren zit een groot deel van het deelnemersveld muurvast in het mulle zand. De Buffel en de Bizon blijven goed grip houden en komen niet vast te zitten. Onze bandenspanning is teruggebracht van 3 naar 1 bar, en we kunnen  alle hindernissen redelijk probleemloos nemen. 4 WD ingeschakeld, lage gearing, differentieel gelocked en de automatische vrijloopnaven. We ploegen over de zandduinen alsof het niks is. We halen menig auto uit het zand met de kinetische kabel.  Ergens in de middag komt over de 27mc het bericht van team Brit, ons co team van de afgelopen dagen, "Jongens, ik sta stil, hij doet niets meer." We staan in vrij zwaar terrein en de motor is niet meer aan de praat te krijgen. De kabel gaat eraan en Freek heeft de rest van de dag een aanhanger richting het bivak in de woestijn...... Die avond wordt duidelijk dat de GDI motor van de Mitsubishi van Sjaak en Peter niet eenvoudig te herstellen is.  Waarschijnlijk een elektronica probleem. Wat nu... ?  Na een nachtje slapen wordt de volgende ochtend in overleg besloten dat Peter en Sjaak beter de kortste route naar Nouakchott kunnen nemen, dan kunnen zij daar rustig kijken of het probleem opgelost kan worden met behulp van een garage. Freek sleept de auto van Sjaak en Peter met een gids door de woestijn naar de dichtstbijzijnde (en enige) weg, en probeert daar een voorbijganger te strikken om (tegen een redelijke vergoeding) de mannen naar Nouakchott te slepen. De gids loodst Freek weer terug via een "desert short cut" naar de groep.  Na een zware ochtend volgen 's middags eindeloze en vlakke gravel pistes, en razen we met bijna 100 km per uit door de woestijn. Prachtig om te doen. 10 auto's naast elkaar met grote stofwolken erachter. We maken prachtige beelden. De soldaten hebben er evenveel plezier in, en hotsen en botsen vrolijk met ons mee. Waarschijnlijk vinden ze dit een buitenkansje....

Hugo gecrasht; voet gebroken......

's Middags doet zich een naar incident voor. Hugo, een van de twee motorrijders, Gaat in het zand over de kop, en blijft versuft liggen. Snel is er vanuit Team Spaarndam deskundige EHBO ter plaatse en wordt Hugo verder vervoerd in de VW bus. Een ander teamlid met rijbewijs neemt de licht beschadigde motor over voor de rest van de etappe. Hugo blijkt later zijn voet te hebben gebroken bij de val.... We bivakkeren wederom 's avonds aan zee en worden weer overspoeld met bedelende kinderen. " Sjieu" ( een verhaspeling van Monsieur), donne ma cadeau" , en dat op min of meer gebiedende wijze. Als even later de sleutels van de Bizon van Freek in handen blijken te zijn van een Mauritaans meisje, zijn we er een beetje klaar mee..... Het kadootjes geven houdt op voor vandaag, en wij negeren de verzoeken. Voordat iedereen dit hardvochtig vindt een kleine toelichting.... De kinderen verzamelen handenvol snuisterijen. Proppen dit weg in zakken of overhandigen dit aan ouderen, en komen de volgende lading halen. Dat spelletje beginnen we door te krijgen, vandaar....

"Sjieu..Donne Ma Cadeau....."

De derde dag van onze Banc 'd Arquin passage is de mooiste. We rijden in een prachtige lijn pal langs de branding van de Atlantische Oceaan. Dít is de ervaring die we al zo vaak op YouTube hebben bekeken van eerdere Challenges. Met de Bizon en de Buffel letterlijk door de branding.... Een van de andere teams wordt overmoedig en vergist zich in de zuigende werking van de zee wanneer de rechter wielen in de branding terecht komen. Vanuit onze ooghoeken zien we de Jeep Cherokee het ruime sop kiezen en letterlijk wegdrijven..... Freek haalt de Jeep met behulp van de Bizon snel uit het water omdat de auto letterlijk wegdrijft.  Bizon op het strand, met de kabel tot aan de liezen in het water en trekken maar.... Het water staat bij de Jeep binnen tot aan het dashboard...

Branding Atlantische Oceaan, Mauritanie......

Wanneer we weer vanaf het strand het binnenland inbuigen volgt nog een uitdaging voor de teams in de vorm van een stuk extreem mul zand. Ook nu rijden Buffel & Bizon rondjes om de stranders vanf het strand weer op begaanbaar terrein te krijgen  We zijn onze Pajero's steeds meer gaan waarderen. Onvoorstelbaar, waar die toe in staat zijn ! Het zal erg tegenvallen om er straks afstand  van te moeten doen........ Vanaf de strandpassage zijn we redelijk snel op ons bivak, en weer aan het strand. Deze extra tijd wordt gebruikt om een paar uurtjes te rusten en wat in zee te zwemmen. De afgelopen dagen waren een ware uitputtingsslag voor mens én machine. Hugo gaat (door bemiddeling van Freek's zwager, die in Mauritanië werkt en verblijft) naar een gerenommeerd medisch instituut, voor zover je daarvan in Mauritanië kunt spreken....... Hij komt drie uur later terug in het gips. Röntgen foto's, een specialist, voorrang, krukken en gips, en dat alles voor nog geen 50 euro....! Hugo zal de Challenge verder moeten doorbrengen in de bus, en verschillende teamleden rijden beurtelings de motor in de dag etappes die nog gaan komen. Ook hebben we weer contact met Sjaak en Peter van team Brit. Zij zitten 15 km verderop, en de Mitsubishi Pinin blijkt definitief niet te herstellen.

De wagen van Team Brit blijft achter......

Eveneens met bemiddeling van Freek's zwager wordt een lokale Mauritaanse zakenman bereid gevonden om de Pinin in zijn garage te stallen en te bewaren. Peter zal later dit jaar terug keren om de auto op te halen, om hem alsnog naar Dakar te brengen.  Wij halen de noodzakelijke spullen van de mannen op met de Buffel bij hun verblijf, slepen de Pinin naar de garage van de Mauritanier, en nemen afscheid van onze kameraden. Morgenochtend pikt de colonne de mannen weer op, zij gaan met ons mee naar Dakar. En zo hoort het ook. Liever mét, maar als het niet anders kan, zónder auto, maar we gaan naar Dakar ! Hiermee sluiten we een ongelooflijk mooie driedaagse passage af door een extreme omgeving. Heet, hard, arm, maar een ongekende beleving van moeder natuur ........ Welterusten....

Dag 14; Dakhla - Nouadhibou 450km

Dag 14 Dakhla - Nouadhibou Ondanks de afspraak met het hotel personeel, blijkt het in Arabisch Afrika toch moeilijk om afspraken na te komen. Vanwege onze vertrektijd zouden we, in afwijking van het normale patroon, om 06.00 kunnen ontbijten. Dit wordt echter 06.30 zodat we nog een soort van haast hebben. De afspraak met de motorrijders is gemaakt dat Richard de Honda zal aanslepen, vanwege de startproblemen. Om 06.50 nog geen spoor van de motorrijders.. Uiteindelijk doemt er om 06.55 een op uit de garage onder het hotel. Na een korte sleepactie in nachtelijk Dakhla kan de het rendez vous punt worden opgezocht. Vanaf daar gaat het in karavaan in de richting van de grens, waarbij gids Sidi plaatsneemt in de Volkswagen bus van Team Spaarndam.

Gids Sidi Yoba

Het traject is vrij saai, en gaat in rechte lijn door het laatste deel van de Westelijke Sahara richting de Mauritaanse grens, waar we rond het middaguur arriveren. Althans, bij het Marrokaanse deel ervan. Langs drie verschillende loketten, inleveren van de paspoorten in een luikje om een kwartier lang niets te horen. Dan plotseling komen onze paspoorten weer door het luikje naar buiten. In tussentijd honderd keer gevraagd naar "souvenirs en cadeaus" door politiemensen en douane beambten. Dan uiteindelijk een loket waar ons groene autodocument weer wordt afgetekend. Erg belangrijk, want anders wordt verondersteld dat de auto in Marokko is achtergebleven, en worden stante pede invoerrechten geheven. Uiteindelijk nog één beambte die, nadat alles al drie keer is gecheckt én afgetekend, nog een keer het nummerbord vergelijkt met het document, én nog een keer een kopie van ons paspoort verlangd (de vijfde tot dan toe). 

Niemandsland Marokko-Mauritanie; mijnenvelden......

Eindelijk rijden wij het infameuze niemandsland binnen. Een dorre desolate strook land tussen Marokko en Mauritanië die letterlijk van niemand is. Geen weg, alleen een zandpad, aan weerskanten van de weg de grootste vuilnisbelt die  je je kunt voorstellen. Hele kopieermachines, volledig ontmantelde en/of uitgebrande autowrakken, losse kentekenplaten...  Een bizar tafereel. Het is zaak om niet van de weg te gaan, de percelen naast de weg zijn bezaaid met mijnen.....

De "beschaafde" wereld achter ons........

Zo verloopt de route voor ongeveer drie kilometer als we de Mauritaanse grens naderen.  Daar volgt een Afrikaans Islamitische grens passage die we nooit eerder hebben meegemaakt. Weer uitgebreide controle van paspoorten, door naar de volgende (van de drie) slagbomen, controle van autopapieren, door naar de immigratie. Iedereen bij een temperatuur van 30+ in een piepklein kantoortje, voor de derde keer alle paspoorten inleveren, nee absoluut geen foto's (doen we toch...), en dan komt het.... Na weer een uur wachten krijgen we de paspoorten weer terug. Één van de teams wordt de toegang tot Mauritanië niet verstrekt. De reden; zij hebben een fout gemaakt met het aanvragen van het visum, en die is inmiddels formeel al verlopen. Een enorme teleurstelling, maar het gevolg is onverbiddelijk; Hier eindigt voor hen de Challenge, en zij keren noodgedwongen om het niemandsland weer binnen. Er bestaatin theorie  terug te rijden naar Dakhla (6 uur), daar het vliegtuig naar Rabat te pakken, een visum proberen te regelen bij de Mauritaanse ambassade, en weer terug te vliegen naar de auto. Een oponthoud van minstens drie dagen, en dus maar de vraag of dat echt een optie is. Na dit incident vervolgen de overige Challengers noodgedwongen de route.

Wilde dieren...!

Die gaat naar de stad Nouadhibou. Bij het binnenrijden daarvan ervaren wij een andere wereld. Een onvoorstelbare armoede. Diepzwarte mensen in traditionele gewaden. Maar wát een vuil en een bende. Hordes geiten schuimen de vervuilde straten af, en vreten alles wat ze tegenkomen. Het zijn de ratten van de stad. Rijdende autowrakken, Geslachte geiten hangen in  de dieselwalm van oude vrachtauto's. Uitwerpselen liggen overal, en verspreiden een stank ! Mensen zitten, lopen en liggen overal op straat. Dit is echt een derde wereld  land....

Nouadhibou.......Vuil, vies, stank en......geiten

Midden in deze smeltkroes draaien wij onder aanvoering van de gids in de hoofdstraat een vierkant terreintje op,  dat verdacht veel op een vuilstortplaats lijkt. Welkom op Camping Abba !  Na het inrichten van ons bivak lopen we op aanbeveling van de gids de hoofdstraat in naar het enige restaurant dat redelijkerwijs buitenlanders kan ontvangen. Het blijkt een Chinees ! We hebben daar voor en habbekrats prima Chinees gegeten, en zoeken daarna onze slaapzak achterin de auto weer op... Welterusten....

Dag 13; Laayoune -Dakhla 640km

We ontwaken op ons "desert research center". Klein feestje vandaag, Richard viert zijn 49e verjaardag. Dit is wel een hele bijzondere plek om jarig te zijn, en het lang zal 'ie leven tettert uit de luidsprekers van de auto van Freek. Er wordt uit volle borst meegezongen, en er zijn zelfs kadootjes van het thuisfront meegekomen.

Na de festiviteiten snel het bivak opbreken want er wachten 545 kilometer Westelijke Sahara naar Dakhla, dat op een schiereiland ligt pal aan de westkust. Hugo, een van de motorrijders, heeft problemen met het aankicken van zijn motor en trapt zich drie kwartier letterlijk buiten adem. Zijn teammaat heeft zich een motor met elektrische starter aangeschaft en da's geen overbodige luxe. Uiteindelijk wordt de motor aangesleept achter een ander team,  en dit zal de rest van de Challenge zo blijven.  We hebben bericht gekregen van de organisatie dat de grensovergang van Mauritanië naar Senegal mogelijkerwijs wat anders zal verlopen. Dat heeft te maken met de onrust in dat land rondom de verkiezingen. Het zou zelfs kunnen inhouden dat finishen in Dakar onzeker is. Enfin, zover is het nog niet, we zullen wel zien... De etappe van die dag gaat louter over asfalt en wel 545 kilometer naar Dakhla.

Eindeloze controles..........

Op de route weer veelvuldig politiecontroles, dus weer heel de riedel van kopietjes van alle mogelijke documenten. Wij hebben er een sport van gemaakt om de meest baarlijke nonsens op A4 formaat te overhandigen, tot aan de handleiding van onze GPS app aan toe. Een andere bijkomstigheid van de politie controles is het ongegeneerd vragen om "souvenirs" of "petit cadeau". Nadat de gendarme alle formaliteiten inzake de administratie heeft afgewerkt met een nors gezicht, wordt op dezelfde wijze de met cruciale vraag gesteld ; "En wat krijg ik...?" Soms is het grappig, en halen we iets uit de voorraad omkoopspul. Pennen, kladblokjes, key cords, baseball caps etc. Maar soms ook is de vraag zo stoïcijns bot, dat we er helemaal geen zin in hebben. Dan blijven we herhalen dat we slechts presentjes voor hele kleine kinderen bij ons hebben, en het gaat ze kennelijk te ver om die dan maar te innen.... Laat in de middag rijden we Dakhla binnen.

Gids gevonden.....!

We moeten op zoek naar de gids, Sidi Yoba genaamd. Een Mauritanier die ons morgen naar de Mauritaanse grens zal begeleiden, en daar ook onze beveiliging zal regelen bij de doortocht. Wessel en Richard gaan op zoek naar de gids, terwijl Freek een onderzoekje instelt naar een vermeende lekkage van het uitlaatspruitstuk. De gids wordt volgens afspraak gevonden op het kamp Moussafir, en is gehuld in authentiek Mauritaanse outfit. Een spierwitte jallabah met dito hoofdtooi. De man is werkelijk zo weggelopen uit een sprookje van 1001 nacht. We maken de afspraak om morgenochtend om 07.00 te verzamelen voor de groepsverplaatsing naar de grens. Successievelijk arriveren de andere teams, en de nacht valt....... Welterusten....

Dag 12; Icht - Layounne 560km

Half zes is het als het eerste teamlid (Richard) uit de slaapzak rolt.  Successievelijk volgt de rest Vandaag maken we een soort van oversteek van oost naar west Marokko, en moeten we rond 07.00 vertrekken. Aangekomen in west volgen we dan letterlijk de kust in de richting van Nouadibou, Mauritanië .  Maar eerst nog oversteken. De route loopt via Guelmin en Tan Tan. Vandaag staat geheel in het teken van de politie controles, zo blijkt later. Soms letterlijk om de 50 meter, je gelooft je ogen niet. Elk dorp dat we passeren staan één of meerdere checkpoints. Spijkermatten op de weg, wachthuisjes, en een paar onverschillige agenten. Meestal konden de Challengers de afgelopen dagen doorrijden bij het zien van de Challenge emblemen, maar meer richting het zuiden wordt de controle intensiever. Dat heeft alles te maken met het betwiste grondgebied van de Westelijke Sahara.

En weer alles noteren in een schriftje......

Men wil met intensieve controles zicht houden op de bewegingen van met name buitenlanders. In het begin waren de rode kruizen op de auto van Freek nogal eens reden om wat minder intensief te controleren, maar later werd ook dat minder. Bij de controle dienen we, afhankelijk van de veldwachter, onze inschrijf formulieren, paspoorten, kopie rijbewijs en/of souvenirs te overhandigen. We nemen soms de proef op de som door compleet onzinnige formulieren aan te reiken, en ook die worden domweg aangepakt. Een ridicuul en niet functionerend systeem..... Het toppunt wordt (vooralsnog) gevormd door Tan Tan. Daar hebben we achtereenvolgens een controle waarbij Freek en Hanneke een prent oplopen voor het niet dragen van de gordel (30 euro), even verderop een uitgebreide documenten controle , waarbij de (zachtjes doorgereden) buffel van Richard & Wessel weer terug moet komen,  en als laatste een stiekem opgestelde controle bij een stopgebod. Daar worden we net op tijd gered door Piet van team Spaarndam, die ons via de 27mc op de hoogte brengt, nadat hijzelf zojuist 70 euro heeft afgerekend.  Drie controles in een ritje van 10 minuten ! Als dat geen verdienmodel is.......

Straatbeeld....

Wat wél heel leuk is, is de aanwezigheid van kuddes wilde kamelen. Ze staan veelvuldig naast (of op) de weg. De kleine witte zijn echt leuk  om te zien. Soms moeten we even stoppen om de weg vrij te laten maken. Wessel probeert de beesten te naderen  om foto's te maken, maar voortdurend stappen ze snel en sierlijk weg als hij te dichtbij komt.  Een koddig gezicht.... Na Tam Tam naderen we de kust, en op een gegeven ogenblik doemt de machtige Atlantische oceaan voor ons op. Gek, rechts de oceaan, links de woestijn, en wij ertussenin.

We zoeken een mooie klif op en halen het vanochtend vers aangeschafte brood tevoorschijn voor de lunch. We lunchen met Hollandse kaas (nog steeds...), Nutella en pindakaas. Kopje Hoogvliet oploskoffie, heerlijk....! Na de lunch naderen we de grens van de westelijke Sahara. Althans volgens de internationaal geldende opvattingen. Deze grens wordt door diverse partijen betwist (Marokko, Spanje), en staat onder actief toezicht van de VN, die dit gebied controleren. Wij hopen op een formele aankondiging langs de weg, zodat we fotografisch bewijs kunnen leveren dat we daar ooit waren.

Grens Westelijke Sahara; The Never Ending Road.......

Niets van dat alles....... Als we op de GPS de feitelijke lijn passeren, rijden we op een saaie kaarsrechte weg in een volstrekt vlak en dor maanlandschap. "Sahara, here we are......!"  Ons kampement heeft de veelbelovende naam Le Roi Bedoeïn, maar maakt dat niet bepaald waar. Nadat we 4,5 km vanaf de (enige) weg de woestijn zijn ingehobbeld, doemt iets op wat ernstige gelijkenis vertoont met een research center op Antarctica, inclusief het desolate terrein. Ons deert het niet, en wij stellen de auto's in slagorde op vanwege een forse woestijnwind. De rammel in De Buffel van de laatste dagen is heviger geworden. Lang werd gedacht dat het een los schotje in de uitlaatdemper was, maar als de wind bij stilstaande motor hetzelfde geluid veroorzaakt, krijgt Richard een ingeving.  Een losgetrild hitteschild bovenóp de demper blijkt het euvel. Met een paar hamerslagen is het hitteschild verdwenen en het geluid ook.  Het Honda team lijkt last te hebben van een defect inspuitstuk, de motor loopt nog maar op drie cilinders. Wij overleggen met team Spaarndam en de beide motormuizen van Team de Brikkels  om gezamenlijk met ons en team Brit de Mauritanië groep te vormen. Het is de bedoeling dat clusters van vijf auto's worden gevormd, waarbij een gids vanaf de grens in één van de auto's plaatsneemt, en ons door de onbegaanbare woestijn loodst. Iedereen stemt in, en vanaf de grens Mauritanië trekken de teams 1201, 1202, 1217, 1230, 1214 en 1222 samen op (de 2 motoren hebben elk een eigen teamnummer).  We dineren met Maison Struijk (tomatensoep en gehaktballen) en de motorjongens met een soort ruimte voedsel. Hartstikke licht en handig, maar rete duur.... Nog één biertje (we hebben nog een heel klein beetje), en het hele kampement ligt er vroeg in........Welterusten........ Nog even een nabrander van systeem technische aard; het blog wordt steeds gemaakt en gepost daags na de etappe. Tot op heden is dat redelijk regelmatig verlopen. Vanuit de Mauritaanse woestijn functioneert de telefoon in het geheel niet, laat staan mobiel internet. Niet boos worden alstublieft als de berichtgeving de komende dagen wat onregelmatig verloopt. We zullen ons z.s.m. weer melden.

Dag 11; Foum Zguid - Icht 285 km

Na het opstaan blijken er wat gehavende voertuigen in het kampement aanwezig. Het is een komen en gaan van Berber vaklieden die over de camping slepen met schokbrekers en andere onderdelen, teneinde dit zooitje avonturiers weer de stad uit te werken én daar een Dirhammetje aan te verdienen. Bij een van de teams, vader (70) en zoon blijkt een van de schokbrekers op het traject van gisteren in een hoek van 90 gr. te staan. De berber mecanicien draait zijn hand er niet voor om, en met een halfuurtje is hij terug met een exact (gebruikt) exemplaar. Voor 500 Dirham (50 euro) wisselt de schokbreker van eigenaar.

Wij beperken ons tot het checken van olie, water en een paar andere zaken, en vangen na betaling van 50 dirham (5 euro) voor de overnachting aan met het dagtraject. Vandaag is dat niet erg spectaculair, het is meer een verbindingsroute. Hoewel technisch niet zo'n uitdaging, is de dag toch een erg mooie route vanwege de vergezichten en bergketens.

Wel een pomp, geen stroom.....Slingeren....!

De reis gaat via Tata en Akka naar Icht. In Tata rijden we door de "hoofdstraat" als er een politieman de weg opstapt en ons een stopteken  geeft. Wel veel gezien, maar meestal bij het zien van onze uitgedoste auto's en de Challenge stickers kunnen we doorrijden. Deze plaatselijke koddebeier heeft kennelijk de Challengers niet eerder gezien. Uitgebreid worden onze paspoorten gecontroleerd. Alle gegevens daaruit samen met het kenteken uitgebreid genoteerd in een groot schrift, en we worden uitgebreid geïnterviewd over het doel van onze reis, de plaats waar we Marokko zijn binnen gekomen, waar we nu heengaan, en waar we vannacht hebben geslapen. Na braaf alle antwoorden te hebben verstrekt krijgen we onze reisdocumenten weer terug en kunnen we met een saluering van de gendarme weer vervolgen.  Door de geringe afstand komen we op een net tijdstip aan in Icht. We zoeken ons kampement op,  halen stoelen, tafels tevoorschijn en spannen het zeil tussen de auto's. Mooi de tijd om  onze was te doen, want dat was alweer even geleden. 's Avonds eten we "Tajine Beef"  in het restaurantje van het kamp. We moeten de kant-en-klaar maaltijden een beetje bewaren tot er écht niets meer te koop is, in Mauritanië ..... Welterusten.....

Dag 10; Zagora - Foum Zguid 140 km

Als we na het ontbijtje in het Riad buiten bij de auto's komen, zit onze Berber bewakern daar nog steeds keurig op z'n stoeltje naast. Hij is daar door de Riad eigenaar de vorige avond geposteerd, nadat wij hadden gevraagd of onze auto's veilig stonden.  Als Richard aan de Riad eigenaar vraagt wat daarvoor de rekening is, wordt aangegeven dat een bedrag van 20 Dirham volstaat (2 euro !) .  We geven de man 30 Dirham omdat we ons toch wel bezwaard voelen. We worden uitgebreid bedankt en de man trekt aan de overkant van de weg de bergen weer in, naar huis, naar bed...

Onze trouwe berber nachtwaker

We rijden door Zagora heen en de stad uit. Tot de eindbestemming een traject van 134 km, en het roadbook geeft aan dat het vandaag op "bodemvrijheid" aankomt; dat belooft wat ! Door het extreme weer van het afgelopen jaar zijn de pistes die we moeten oversteken behoorlijk moeilijk begaanbaar. Dit blijkt niets teveel gezegd. Eerst arriveren we bij de zogenaamde Sikkelduinen. Enorme zandduinen, die de neiging hebben wekelijks door de wind van plaats te veranderen. Het is dan ook niet eenvoudig om met de waypoints onze weg te vinden aangezien het landschap er elke week anders uitziet.  Na verloop van tijd naderen we de beruchte keien pistes.

Keien, keien, keien........

In eerdere edities van de Challenge zijn de teams hier al snel tegen problemen aangelopen en zijn ofwel om moeten keren, ofwel hebben in de Sikkelduinen overnacht.  De auto's worden andermaal zwaar op de proef gesteld door de enorme keien. Op veel momenten rijden we louter over keien die variëren in diameter van 20-70 cm. Stapvoets rijden,  en letterlijk klauteren de auto's over de keien. Veelvuldig is er bij het balanceren op de keien een wiel los van de grond.  Net na het middaguur naderen we een kleine nederzetting, een moskee en een paar hutjes en huisjes die hier met  dromedaris poep en stro zijn afgewerkt. We blijken inmiddels in ongeveer de voortuin van een berberhuisje te zijn beland, als de bewoner naar buiten komt.

Thee; sterk en zoet.....

Een piepklein Berber mannetje, en Freek spreekt hem aan met de vraag of hij misschien brood voor ons te koop heeft. Het mannetje heeft een veel beter idee en nodigt ons uit voor een middagmaaltijd. Enigzins beduusd aanvaarden wij de uitnodiging. Wat volgt is een tafereel om nooit meer te vergeten. Het mannetje en zijn kinderen slepen ongeveer de hele huisraad naar buiten. Kleden, een groot aantal kussen en lage tafels. In no time wordt voor de deur van het huisje een bedoeïnen eetplek gecreëerd, terwijl de vrouw des huizes een eiergerecht in de tajine bereid. De tafels worden volgezet met brood, verse thee en het ei gerecht. Als pièce de résistance tovert het mannetje een 5 literfles van de beste zelfgeperste olijfolie tevoorschijn, en na dat geproefd te hebben belooft hij een "reisflesje" mee te geven.

Berber gastvrijheid....

Vanzelfsprekend willen wij na deze wonderlijke maar fantastische ervaring onze dankbaarheid tonen. Wij geven de kinderen allemaal wat van onze meegebrachte geschenkjes en het zoontje een miniatuur truck van Rutges Cargo. Waarschijnlijk is er nooit iemand blijer geweest met dit cadeau dan dit berber ventje. Voor de gastvrije vader heeft Sjaak een heerlijke sigaar, en laten we een bedrag van 100 Dirham (10 euro) in zijn hand glijden, waarbij zijn gezicht boekdelen spreekt. Hij zegt (in steenkolen Duits) erg "glucklich" te zijn met de komst van deze Europese gasten, en nodigt ons alvast uit voor toekomstige bezoeken aan zijn land.  Weer terug  in onze auto's denken we allemaal het onze over deze bijzondere en spontane ervaring, die erg relativerend werkt.

Sigaar van Sjaak.....

De rest van het traject bestaat uit de inmiddels befaamde gravel piste en tegen het vallen van de avond rijden we Foum Zguid binnen. Volgens het roadbook ontmoeten we hier weer de teams van de normale route. Na enig zoeken in het stadje blijkt dat te kloppen, een tiental teams treffen we op de geïmproviseerde camping en de avond wordt besteed aan het uitwisselen van de ervaringen van beide groepen deelnemers bij het kampvuur...... Welterusten.....

Dag 9; Bivak - Zagora 124km

Om zes uur zijn Sjaak en Richard uit de veren. Zij gebruiken die gelegenheid om samen de heuvels achter ons te beklimmen om de zon te kunnen zien opkomen boven de woestijn. Na een forse klim volgt een adembenemend schouwspel over de vallei, de zon die zich in een idioot hoog tempo naar de hemel begeeft, en een ietwat beklemmend gevoel van nietigheid.

Top van de zandduin bij zonsopgang....Adembenemend !

Bij terugkomst is de ploeg (exclusief Wessel) uit de meurbaal gekropen, en staat het water voor thee en koffie op. Ontbijten doen we met muesli ( Sjaak en Peter) en ontbijtkoek repen (de rest), want brood is er natuurlijk niet. Na het gezamenlijke afwasje checken we de luchtfilters van de auto's en de equipment op het dak. Vandaag staan er een dikke 100 woestijn kilometers op het programma. Het doel is de woestijnstad Zagora.  Van de andere teams nog geen spoor.......  Als we net zijn vertrokken strekt zich een werkelijk "biljartlaken"  piste voor ons uit. Een soort harde, perfect vlakke korst waarop we snelheden tot 100 km per uur kunnen halen. Jammer genoeg duurt dit niet al te lang, maar we hebben mooie beelden kunnen maken van voortstuivende auto's. Leuk voor de sponsor DVD.  Omdat we niet de hele dag willen leven op ontbijtkoek repen, rijden we een piepklein berberdorpje binnen, op zoek naar een "bakker". Die vinden we in de vorm van een Berber huisvrouw, die ons haar zelfgebakken brood verkoopt, en geheel volgens berber traditie steeds meer vraagt voor het brood bij het zien van de handvol muntjes van Freek.

In tussentijd hebben zich vierhonderdduizend kinderen rond de auto's verzameld die handenophoudend vragen om "souvenirs" en " cadeaus" . Hanneke geeft enkele kinderen wat pennen en andere snuisterijen maar al snel worden de kinderen onderling agressief en gaan elkaar zelfs te lijf. Dat wordt ons te gortig en we ontzetten onszelf door de auto's langzaam maar zeker in beweging te brengen. Dat moeten we volgende keer anders doen.  We vervolgen onze weg over wisselende ondergronden, van gravelpistes, mul zand, tot keienpistes bezaaid met keien als bowlingballen.  We blijven ons verbazen over de contrasten in omgeving, bodem en scenery. Als Freek stopt omdat er een stuk dakbepakking is verloren, en Richard en Wessel zich sanitair terugtrekken achter de enige boom, spotten we op afstand van een paar honderd meter de eerste kleine kudde wilde kamelen. Zij grazen rustig de paar struikjes is het landschap af en lijken ons niet te zien. Gáááf.....!

De rest van de dag verloopt zonder noemenswaardige incidenten. Geen pech, geen schade of andere sores. We rijden in het eerste deel van de middag al onze bestemming binnen ; de stad Zagora. De camping uit het roadbook blijkt vol te zitten, dus vinden we een overnachtingsplek in een Riad. Ook wel lekker, dan hebben we ook een douche, en dat is na twee dagen in de woestijn erg welkom.  Aangezien we lekker vroeg zijn, wordt de gelegenheid gebruikt om een werkplaats te zoeken voor een definitieve oplossing voor de afgebroken daksteun van de buffel.  Met bemiddeling van de Riad eigenaar komt ene  Mohammed Gordito in een autootje aangehobbeld. Hij beschouwd het probleem, stapt met een stinkende smerige overall bij ons in de auto, en dirigeert ons de stad in naar zijn werkplaats.

Le Garage......

Die werkplaats is een verhaal apart, maar gaat elk voorstellingsvermogen te boven. Er wordt echter vlot en vakkundig een nieuwe steun aan het roofrack gelast, terwijl de lokale kinderschare ons zelfvlochten kameeltjes aanbiedt. De teams hebben na twee dagen woestijn wel trek in een biertje en bij het betalen van Mohammed (250 Dirham) wordt gevraagd naar de mogelijkheden. Mohammed stuurt zijn "boekhouder" voor ons uit op een brommertje, en wij worden afgeleverd bij een hotel verderop.

Heimelijk bier scoren......

Wessel gaat met Sjaak en Peter naar binnen en daar volgt een tafereel dat nog het meest lijkt op het aanschaffen van harddrugs in Amsterdam. Geheimzinnig gedoe, kamertje in, gangetje door, smoezende berbers, maar uiteindelijk enkele flesjes bier voor de exorbitante prijs van 1,50 per flesje.  Voor hier een idioot hoog bedrag.  Wij zijn blij met deze luxe, evenals met de douche later die avond. We spoelen het Fesh Fesh van ons af en gaan voldaan slapen. Welterusten.......

Dag 8; Merzouga - Bivak Sahara 100km

De dag begint met een prachtige zonsopgang boven de immense zandduinen. Na het ontbijt splitst de groep zich in de "Extreme" gangers en de normale route. De normale route gaat naar Ouarzazate, die van ons naar een coördinaat in de woestijn. Uiteindelijk zullen we de andere teams over twee dagen weer treffen. Voor ons twee loodzware etappes en omdat deze meer tijd vergen, is er voor de anderen op dag 9 weer een rustdag ingepland, zodat wij kunnen aansluiten. Zoals gezegd, niet voor ons en dus met voldoende brandstof, water en een werkende GPS navigatie van waypoint naar waypoint.

Er staan voor vandaag 24 waypoints in het roadbook , die ons uiteindelijk naar een plek in de woestijn moeten brengen. Da's best wennen, aangezien we allemaal gewend zijn aan onze Tom Tommetjes, die ons zonder mankeren met "hier links" en " hier rechts" naar onze bestemming leiden. Bij onze apparatuur rij je met een kompas waarop een pijl de rijrichting aangeeft. Door het aflopen van het aantal meters in de richting van de pijl ga je de goede kant op. Daarbij heb je de neiging om letterlijk in de richting van de pijl te rijden, maar natuurlijke obstakels als bergen of rivieren belemmeren dat natuurlijk. De kunst is dan om je " way around" te vinden, de juiste richting weer op te pakken én niet teveel tijd te verknoeien. Wessel ontpopt zich als een vaardig navigator, en Hanneke heeft zich na de vakantie van haar Tom eveneens bekwaamd in MotionX. Na dit lesje navigeren in de woestijn pakken we de draad weer op. We stoppen nog even bij een piepklein winkeltje naast de moskee voor een vers Marrokaans brood, onze standaard lunch, meestal met Hollandse kaas. De voorraad van Hanneke lijkt onuitputtelijk.....

De eerste 16 km van vandaag verlopen rustig over een asfaltweg, dan volgt een gravelpiste en wordt het terrein zwaarder. De diversiteit van ondergrond is groot. Het "lezen" van het traject voor je is rete-belangrijk om tijdig de juiste beslissing te nemen. Welke versnelling,  welke aandrijving etc. Als je in de Fesh-Fesh te lang aarzelt is de remmende werking van dit spul zo groot dat de auto direct stilvalt en zich ingraaft. De juiste versnelling,  de juiste bandenspanning (laag) maar zeker ook voldoende snelheid moeten je er doorheen helpen. Hoe moeilijk dat is zullen we later op de dag nog ondervinden. Onze kameraden van team Brit zijn ook weer van de partij. Zodat we met drie auto's rijden vandaag.  Een ander fenomeen waar we ons telkens over verbazen is de aanwezigheid van Berbers op de meest onmogelijke plekken. Als wij uren door de woestijn rijden, tientallen kilometers om ons heen kunnen overzien en er werkelijk niets, maar dan ook niets te zien is, duiken er steevast één of meerdere Berbers op op het moment dat we de auto's stilzetten. Altijd is het ritueel hetzelfde; na een uiterst vriendelijk "salaam aleikum" , ongegeneerd vragen om geld, T shirts, souvenirs of welke goederen dan ook. Begerige blikken in het interieur van de auto's als ware het etalages. Het is even wennen, soms zelfs nog wel vermakelijk, maar door het aanhouden van de vraag ook wel irritant. Maar goed, wij wilden de woestijn in, dus niet zeuren, het hoort erbij.

Rond het middaguur, wanneer we net een berberdorpje uitdraaien, gaat het terrein snel over in mul zand. Richard en Wessel rijden voorop, daarachter Freek en Hanneke en Peter en Sjaak sluiten de rij.  "Jongens ik zit vast" meldt onze achterste equipe. Freek stopt en koppelt ons kinetisch sleeplint aan de beide auto's. Het werken daarmee is een wat tegen natuurlijke methode. Het sleeplint is zes meter lang, en de ruimte tussen de auto's ongeveer drie. De voorste auto rijdt volgas  weg, en bij het aanspannen van het lint rekt dit tot 1,5 maal zijn eigen lengte uit. Door de energie die dan vrijkomt wordt het vastzittende voertuig er letterlijk uit gerukt.   Da's effe wennen, zeker voor Peter en Sjaak die dit fenomeen nog niet kennen. De eerste poging mislukt daardoor ook, omdat zij, begrijpelijk,  te voorzichtig zijn. Hierdoor komt Freek ook vast te zitten en wel met de bodem van de auto plat in het zand. Richard manoeuvreerd de Buffel buiten het spoor terug naar de beide auto's en achtereenvolgens trekt Richard Freek, en Freek Peter met de bovenomschreven "vol gas" methode uit de Fesh-Fesh.  Gewaarschuwd door dit event houden we voldoende gas erop om door het mulle zand te ploegen. Gevolg is wel dat je minder tijd hebt om het terrein voor je te "lezen".  Als Richard door een diepe kuil rijdt en daar letterlijk weer uitspringt, breekt de linker voorophanging van het roofrack bij het neerkomen volledig af.

Met vereende krachten....

We zijn vervolgens een uur in de weer om met behulp van alle teamleden, tie raps en een stuk aluminium fietsbeschermer van een MAN wordt een noodboorziening aan te brengen. Werkelijk mc Gyver in the desert..... Als de dag richting het eindpunt komt krijgt Richard nog een lesje bandenspanning. Freek en Sjaak zijn al voorgegaan de laatste heuvel op, als Richard zich als achterste vastrijdt. Hij komt achterwaarts weer los en onderneemt nog een aantal pogingen om boven te komen; zonder resultaat.  Pas als we op advies van Freek de bandenspanning met behulp van de meter terug brengen naar 1 bar, lukt het de buffel om boven te komen. Richard had de banden op gevoel al twee keer eerder laten aflopen en leefde in de veronderstelling dat dit voldoende was. Nee dus, meten is weten......

Weer vast, nog meer lucht kwijtraken....

Dan naderen we het laatste waypoint van die dag en verwachten daar de ander extreme teams aan te treffen, omdat wij nogal wat tijd nodig hebben gehad vanwege de gebeurtenissen. Niets is minder waar. Als wij exact op het waypoint staan, staan we op een fantastisch plateau met een adembenemend uitzicht over de vallei, kijkend naar een bloedrode ondergaande zon, Maar........., wel met z'n drieën.  Geen ander team te bekennen..... We checken en dubbelchecken onze navi's, maar stellen vast dat we toch echt op het bedoelde coördinaat zijn.

De mooiste zonsondergang ooit.......

Zonsopgang boven de Sahara..

Inpakken en wegwezen...

Dat klopt overigens ook met de beschrijving uit het roadbook, die spreekt over een sublieme bivakplek met een adembenemende zonsondergang. We slaan het kamp op, Wessel hakt een boompje om voor een kampvuur, en de nasi, saté en Chili con Carne worden bereid. Na dit feestmaal genieten we bij een meegebracht biertje bij het kampvuur van de zonsondergang (nog nooit zo gezien), de sterrenhemel (bestaan er werkelijk zóveel..?) en een lesje sterrenkunde van Freek over Grote en Kleine Beer, voorbijflitsende satellieten en vallende sterren. Moe maar waanzinnig voldaan zoeken we de slaapzak op. Maar waar alle anderen nou zijn........ ?!  Welterusten......