Dag 14; Dakhla - Nouadhibou 450km

Dag 14 Dakhla - Nouadhibou Ondanks de afspraak met het hotel personeel, blijkt het in Arabisch Afrika toch moeilijk om afspraken na te komen. Vanwege onze vertrektijd zouden we, in afwijking van het normale patroon, om 06.00 kunnen ontbijten. Dit wordt echter 06.30 zodat we nog een soort van haast hebben. De afspraak met de motorrijders is gemaakt dat Richard de Honda zal aanslepen, vanwege de startproblemen. Om 06.50 nog geen spoor van de motorrijders.. Uiteindelijk doemt er om 06.55 een op uit de garage onder het hotel. Na een korte sleepactie in nachtelijk Dakhla kan de het rendez vous punt worden opgezocht. Vanaf daar gaat het in karavaan in de richting van de grens, waarbij gids Sidi plaatsneemt in de Volkswagen bus van Team Spaarndam.

Gids Sidi Yoba

Het traject is vrij saai, en gaat in rechte lijn door het laatste deel van de Westelijke Sahara richting de Mauritaanse grens, waar we rond het middaguur arriveren. Althans, bij het Marrokaanse deel ervan. Langs drie verschillende loketten, inleveren van de paspoorten in een luikje om een kwartier lang niets te horen. Dan plotseling komen onze paspoorten weer door het luikje naar buiten. In tussentijd honderd keer gevraagd naar "souvenirs en cadeaus" door politiemensen en douane beambten. Dan uiteindelijk een loket waar ons groene autodocument weer wordt afgetekend. Erg belangrijk, want anders wordt verondersteld dat de auto in Marokko is achtergebleven, en worden stante pede invoerrechten geheven. Uiteindelijk nog één beambte die, nadat alles al drie keer is gecheckt én afgetekend, nog een keer het nummerbord vergelijkt met het document, én nog een keer een kopie van ons paspoort verlangd (de vijfde tot dan toe). 

Niemandsland Marokko-Mauritanie; mijnenvelden......

Eindelijk rijden wij het infameuze niemandsland binnen. Een dorre desolate strook land tussen Marokko en Mauritanië die letterlijk van niemand is. Geen weg, alleen een zandpad, aan weerskanten van de weg de grootste vuilnisbelt die  je je kunt voorstellen. Hele kopieermachines, volledig ontmantelde en/of uitgebrande autowrakken, losse kentekenplaten...  Een bizar tafereel. Het is zaak om niet van de weg te gaan, de percelen naast de weg zijn bezaaid met mijnen.....

De "beschaafde" wereld achter ons........

Zo verloopt de route voor ongeveer drie kilometer als we de Mauritaanse grens naderen.  Daar volgt een Afrikaans Islamitische grens passage die we nooit eerder hebben meegemaakt. Weer uitgebreide controle van paspoorten, door naar de volgende (van de drie) slagbomen, controle van autopapieren, door naar de immigratie. Iedereen bij een temperatuur van 30+ in een piepklein kantoortje, voor de derde keer alle paspoorten inleveren, nee absoluut geen foto's (doen we toch...), en dan komt het.... Na weer een uur wachten krijgen we de paspoorten weer terug. Één van de teams wordt de toegang tot Mauritanië niet verstrekt. De reden; zij hebben een fout gemaakt met het aanvragen van het visum, en die is inmiddels formeel al verlopen. Een enorme teleurstelling, maar het gevolg is onverbiddelijk; Hier eindigt voor hen de Challenge, en zij keren noodgedwongen om het niemandsland weer binnen. Er bestaatin theorie  terug te rijden naar Dakhla (6 uur), daar het vliegtuig naar Rabat te pakken, een visum proberen te regelen bij de Mauritaanse ambassade, en weer terug te vliegen naar de auto. Een oponthoud van minstens drie dagen, en dus maar de vraag of dat echt een optie is. Na dit incident vervolgen de overige Challengers noodgedwongen de route.

Wilde dieren...!

Die gaat naar de stad Nouadhibou. Bij het binnenrijden daarvan ervaren wij een andere wereld. Een onvoorstelbare armoede. Diepzwarte mensen in traditionele gewaden. Maar wát een vuil en een bende. Hordes geiten schuimen de vervuilde straten af, en vreten alles wat ze tegenkomen. Het zijn de ratten van de stad. Rijdende autowrakken, Geslachte geiten hangen in  de dieselwalm van oude vrachtauto's. Uitwerpselen liggen overal, en verspreiden een stank ! Mensen zitten, lopen en liggen overal op straat. Dit is echt een derde wereld  land....

Nouadhibou.......Vuil, vies, stank en......geiten

Midden in deze smeltkroes draaien wij onder aanvoering van de gids in de hoofdstraat een vierkant terreintje op,  dat verdacht veel op een vuilstortplaats lijkt. Welkom op Camping Abba !  Na het inrichten van ons bivak lopen we op aanbeveling van de gids de hoofdstraat in naar het enige restaurant dat redelijkerwijs buitenlanders kan ontvangen. Het blijkt een Chinees ! We hebben daar voor en habbekrats prima Chinees gegeten, en zoeken daarna onze slaapzak achterin de auto weer op... Welterusten....