We ontwaken op ons "desert research center". Klein feestje vandaag, Richard viert zijn 49e verjaardag. Dit is wel een hele bijzondere plek om jarig te zijn, en het lang zal 'ie leven tettert uit de luidsprekers van de auto van Freek. Er wordt uit volle borst meegezongen, en er zijn zelfs kadootjes van het thuisfront meegekomen.
Na de festiviteiten snel het bivak opbreken want er wachten 545 kilometer Westelijke Sahara naar Dakhla, dat op een schiereiland ligt pal aan de westkust. Hugo, een van de motorrijders, heeft problemen met het aankicken van zijn motor en trapt zich drie kwartier letterlijk buiten adem. Zijn teammaat heeft zich een motor met elektrische starter aangeschaft en da's geen overbodige luxe. Uiteindelijk wordt de motor aangesleept achter een ander team, en dit zal de rest van de Challenge zo blijven.
We hebben bericht gekregen van de organisatie dat de grensovergang van Mauritanië naar Senegal mogelijkerwijs wat anders zal verlopen. Dat heeft te maken met de onrust in dat land rondom de verkiezingen. Het zou zelfs kunnen inhouden dat finishen in Dakar onzeker is. Enfin, zover is het nog niet, we zullen wel zien...
De etappe van die dag gaat louter over asfalt en wel 545 kilometer naar Dakhla.
 |
| Eindeloze controles.......... |
Op de route weer veelvuldig politiecontroles, dus weer heel de riedel van kopietjes van alle mogelijke documenten. Wij hebben er een sport van gemaakt om de meest baarlijke nonsens op A4 formaat te overhandigen, tot aan de handleiding van onze GPS app aan toe.
Een andere bijkomstigheid van de politie controles is het ongegeneerd vragen om "souvenirs" of "petit cadeau". Nadat de gendarme alle formaliteiten inzake de administratie heeft afgewerkt met een nors gezicht, wordt op dezelfde wijze de met cruciale vraag gesteld ; "En wat krijg ik...?"
Soms is het grappig, en halen we iets uit de voorraad omkoopspul. Pennen, kladblokjes, key cords, baseball caps etc. Maar soms ook is de vraag zo stoïcijns bot, dat we er helemaal geen zin in hebben. Dan blijven we herhalen dat we slechts presentjes voor hele kleine kinderen bij ons hebben, en het gaat ze kennelijk te ver om die dan maar te innen....
Laat in de middag rijden we Dakhla binnen.
 |
| Gids gevonden.....! |
We moeten op zoek naar de gids, Sidi Yoba genaamd. Een Mauritanier die ons morgen naar de Mauritaanse grens zal begeleiden, en daar ook onze beveiliging zal regelen bij de doortocht. Wessel en Richard gaan op zoek naar de gids, terwijl Freek een onderzoekje instelt naar een vermeende lekkage van het uitlaatspruitstuk.
De gids wordt volgens afspraak gevonden op het kamp Moussafir, en is gehuld in authentiek Mauritaanse outfit. Een spierwitte jallabah met dito hoofdtooi. De man is werkelijk zo weggelopen uit een sprookje van 1001 nacht. We maken de afspraak om morgenochtend om 07.00 te verzamelen voor de groepsverplaatsing naar de grens. Successievelijk arriveren de andere teams, en de nacht valt....... Welterusten....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten