Dag 15, 16 en 17; Nouadhibou - Banq 'd Arquin National Parc

De etappe van de komende drie dagen begint met het (inmiddels standaard) aansleepritje van de motor. Vandaag gaat dat niet vanzelf en Hugo, de motorrijder, rijdt over het sleeplint dat zich in zijn wiel draait. Een klein oponthoud en dan kunnen we van start. Vandaag rijden we naar de grens van het National Parc Banc 'd Arquin dat de komende drie dagen de scenery zal vormen voor een mooie woestijnetappe door Mauritanië. De "Extreme" Teams zijn alweer een dag afgescheiden van de rest, die we over drie dagen weer zullen ontmoeten in Nouakchott. Wij gaan serieus zandhappen in optima forma. Leuk, daar hebben we ons op verheugd. Ook zullen we bij de ingang van het park onze militaire beveiliging treffen, tenminste..... Dat hopen we.. We maken nog een laatste stop voor de woestijn bij een tankstation voor het inslaan van water en brandstof. De jerrycans op het dak worden gevuld evenals de tanks van de auto's. We hebben aan de pompbediende gevraagd of we kunnen betalen met euro's, wat ze doorgaans graag hebben. Als Richard de brandstofkosten wil voldoen wordt er door een van onze vier gidsen bereidwillig Ouguiya's omgerekend naar euro's. Richard heeft zijn eigen rekensommetje gedaan, en komt op ongeveer 85 euro. De gids laat het bedrag na omrekening op zijn mobiele telefoon zien.......380,00 euro !! In eerste instantie denkt Richard dat dit een rekenfout is, maar de man is en blijft van mening dat zijn berekening klopt. Het heeft ongeveer een halfuur discussie gekost met een groeiend aantal "jurken". Richard laat de hoofdgids Sidi komen en met zijn bemiddeling wordt het "normale bedrag van 85 euro betaald. Ons gidsje maar goed in de gaten houden de komende drie dagen......

Al Qaida....?   Oh nee, onze bescherming.....

Bij dit tankstation staan ook drie donkerblauwe legerjeeps te wachten. Achterin de open pick ups telkens drie soldaten met Kalashnikovs in de aanslag. Dit blijkt onze bescherming voor de komende dagen ..! De mannen zien er indrukwekkend uit in hun Touareg gevechts uitrusting, gezichtsverhullende tulbanden en donkere zonnebrillen. Ze knikken vriendelijk, maar zijn verder erg zwijgzaam.

Als Richard vraagt of hij een foto mag maken wordt er ontkennend met het hoofd geschud. Bij het omdraaien zegt één van de soldaten zachtjes.... "aprés", later.... De volgende dag blijkt er voldoende gelegenheid voor een foto. De officier van de vorige dag, een klein kefferig mannetje, is er niet meer bij, en wij zijn alleen met de soldaten.... Één van de soldaten blijkt zelfs een commandotrui te dragen met het embleem van vliegbasis Volkel van de Nederlandse luchtmacht !

Steeds een beetje losser.....

In de dagen die volgen wordt de band met de soldaten steeds een beetje losser, en hebben we leuke en boeiende gesprekken. Ze hebben het vooral voorzien op de (woestijn) laarzen van Richard, die ze willen ruilen voor een Kalashnikov. Wat Richard betreft een prima ruil, maar het staat wat raar bij het inchecken op de luchthaven....dus toch maar niet....... Een uurtje later bereiken we de formele ingang van het National Parc. Binnen de kortste keren zit een groot deel van het deelnemersveld muurvast in het mulle zand. De Buffel en de Bizon blijven goed grip houden en komen niet vast te zitten. Onze bandenspanning is teruggebracht van 3 naar 1 bar, en we kunnen  alle hindernissen redelijk probleemloos nemen. 4 WD ingeschakeld, lage gearing, differentieel gelocked en de automatische vrijloopnaven. We ploegen over de zandduinen alsof het niks is. We halen menig auto uit het zand met de kinetische kabel.  Ergens in de middag komt over de 27mc het bericht van team Brit, ons co team van de afgelopen dagen, "Jongens, ik sta stil, hij doet niets meer." We staan in vrij zwaar terrein en de motor is niet meer aan de praat te krijgen. De kabel gaat eraan en Freek heeft de rest van de dag een aanhanger richting het bivak in de woestijn...... Die avond wordt duidelijk dat de GDI motor van de Mitsubishi van Sjaak en Peter niet eenvoudig te herstellen is.  Waarschijnlijk een elektronica probleem. Wat nu... ?  Na een nachtje slapen wordt de volgende ochtend in overleg besloten dat Peter en Sjaak beter de kortste route naar Nouakchott kunnen nemen, dan kunnen zij daar rustig kijken of het probleem opgelost kan worden met behulp van een garage. Freek sleept de auto van Sjaak en Peter met een gids door de woestijn naar de dichtstbijzijnde (en enige) weg, en probeert daar een voorbijganger te strikken om (tegen een redelijke vergoeding) de mannen naar Nouakchott te slepen. De gids loodst Freek weer terug via een "desert short cut" naar de groep.  Na een zware ochtend volgen 's middags eindeloze en vlakke gravel pistes, en razen we met bijna 100 km per uit door de woestijn. Prachtig om te doen. 10 auto's naast elkaar met grote stofwolken erachter. We maken prachtige beelden. De soldaten hebben er evenveel plezier in, en hotsen en botsen vrolijk met ons mee. Waarschijnlijk vinden ze dit een buitenkansje....

Hugo gecrasht; voet gebroken......

's Middags doet zich een naar incident voor. Hugo, een van de twee motorrijders, Gaat in het zand over de kop, en blijft versuft liggen. Snel is er vanuit Team Spaarndam deskundige EHBO ter plaatse en wordt Hugo verder vervoerd in de VW bus. Een ander teamlid met rijbewijs neemt de licht beschadigde motor over voor de rest van de etappe. Hugo blijkt later zijn voet te hebben gebroken bij de val.... We bivakkeren wederom 's avonds aan zee en worden weer overspoeld met bedelende kinderen. " Sjieu" ( een verhaspeling van Monsieur), donne ma cadeau" , en dat op min of meer gebiedende wijze. Als even later de sleutels van de Bizon van Freek in handen blijken te zijn van een Mauritaans meisje, zijn we er een beetje klaar mee..... Het kadootjes geven houdt op voor vandaag, en wij negeren de verzoeken. Voordat iedereen dit hardvochtig vindt een kleine toelichting.... De kinderen verzamelen handenvol snuisterijen. Proppen dit weg in zakken of overhandigen dit aan ouderen, en komen de volgende lading halen. Dat spelletje beginnen we door te krijgen, vandaar....

"Sjieu..Donne Ma Cadeau....."

De derde dag van onze Banc 'd Arquin passage is de mooiste. We rijden in een prachtige lijn pal langs de branding van de Atlantische Oceaan. Dít is de ervaring die we al zo vaak op YouTube hebben bekeken van eerdere Challenges. Met de Bizon en de Buffel letterlijk door de branding.... Een van de andere teams wordt overmoedig en vergist zich in de zuigende werking van de zee wanneer de rechter wielen in de branding terecht komen. Vanuit onze ooghoeken zien we de Jeep Cherokee het ruime sop kiezen en letterlijk wegdrijven..... Freek haalt de Jeep met behulp van de Bizon snel uit het water omdat de auto letterlijk wegdrijft.  Bizon op het strand, met de kabel tot aan de liezen in het water en trekken maar.... Het water staat bij de Jeep binnen tot aan het dashboard...

Branding Atlantische Oceaan, Mauritanie......

Wanneer we weer vanaf het strand het binnenland inbuigen volgt nog een uitdaging voor de teams in de vorm van een stuk extreem mul zand. Ook nu rijden Buffel & Bizon rondjes om de stranders vanf het strand weer op begaanbaar terrein te krijgen  We zijn onze Pajero's steeds meer gaan waarderen. Onvoorstelbaar, waar die toe in staat zijn ! Het zal erg tegenvallen om er straks afstand  van te moeten doen........ Vanaf de strandpassage zijn we redelijk snel op ons bivak, en weer aan het strand. Deze extra tijd wordt gebruikt om een paar uurtjes te rusten en wat in zee te zwemmen. De afgelopen dagen waren een ware uitputtingsslag voor mens én machine. Hugo gaat (door bemiddeling van Freek's zwager, die in Mauritanië werkt en verblijft) naar een gerenommeerd medisch instituut, voor zover je daarvan in Mauritanië kunt spreken....... Hij komt drie uur later terug in het gips. Röntgen foto's, een specialist, voorrang, krukken en gips, en dat alles voor nog geen 50 euro....! Hugo zal de Challenge verder moeten doorbrengen in de bus, en verschillende teamleden rijden beurtelings de motor in de dag etappes die nog gaan komen. Ook hebben we weer contact met Sjaak en Peter van team Brit. Zij zitten 15 km verderop, en de Mitsubishi Pinin blijkt definitief niet te herstellen.

De wagen van Team Brit blijft achter......

Eveneens met bemiddeling van Freek's zwager wordt een lokale Mauritaanse zakenman bereid gevonden om de Pinin in zijn garage te stallen en te bewaren. Peter zal later dit jaar terug keren om de auto op te halen, om hem alsnog naar Dakar te brengen.  Wij halen de noodzakelijke spullen van de mannen op met de Buffel bij hun verblijf, slepen de Pinin naar de garage van de Mauritanier, en nemen afscheid van onze kameraden. Morgenochtend pikt de colonne de mannen weer op, zij gaan met ons mee naar Dakar. En zo hoort het ook. Liever mét, maar als het niet anders kan, zónder auto, maar we gaan naar Dakar ! Hiermee sluiten we een ongelooflijk mooie driedaagse passage af door een extreme omgeving. Heet, hard, arm, maar een ongekende beleving van moeder natuur ........ Welterusten....

Dag 14; Dakhla - Nouadhibou 450km

Dag 14 Dakhla - Nouadhibou Ondanks de afspraak met het hotel personeel, blijkt het in Arabisch Afrika toch moeilijk om afspraken na te komen. Vanwege onze vertrektijd zouden we, in afwijking van het normale patroon, om 06.00 kunnen ontbijten. Dit wordt echter 06.30 zodat we nog een soort van haast hebben. De afspraak met de motorrijders is gemaakt dat Richard de Honda zal aanslepen, vanwege de startproblemen. Om 06.50 nog geen spoor van de motorrijders.. Uiteindelijk doemt er om 06.55 een op uit de garage onder het hotel. Na een korte sleepactie in nachtelijk Dakhla kan de het rendez vous punt worden opgezocht. Vanaf daar gaat het in karavaan in de richting van de grens, waarbij gids Sidi plaatsneemt in de Volkswagen bus van Team Spaarndam.

Gids Sidi Yoba

Het traject is vrij saai, en gaat in rechte lijn door het laatste deel van de Westelijke Sahara richting de Mauritaanse grens, waar we rond het middaguur arriveren. Althans, bij het Marrokaanse deel ervan. Langs drie verschillende loketten, inleveren van de paspoorten in een luikje om een kwartier lang niets te horen. Dan plotseling komen onze paspoorten weer door het luikje naar buiten. In tussentijd honderd keer gevraagd naar "souvenirs en cadeaus" door politiemensen en douane beambten. Dan uiteindelijk een loket waar ons groene autodocument weer wordt afgetekend. Erg belangrijk, want anders wordt verondersteld dat de auto in Marokko is achtergebleven, en worden stante pede invoerrechten geheven. Uiteindelijk nog één beambte die, nadat alles al drie keer is gecheckt én afgetekend, nog een keer het nummerbord vergelijkt met het document, én nog een keer een kopie van ons paspoort verlangd (de vijfde tot dan toe). 

Niemandsland Marokko-Mauritanie; mijnenvelden......

Eindelijk rijden wij het infameuze niemandsland binnen. Een dorre desolate strook land tussen Marokko en Mauritanië die letterlijk van niemand is. Geen weg, alleen een zandpad, aan weerskanten van de weg de grootste vuilnisbelt die  je je kunt voorstellen. Hele kopieermachines, volledig ontmantelde en/of uitgebrande autowrakken, losse kentekenplaten...  Een bizar tafereel. Het is zaak om niet van de weg te gaan, de percelen naast de weg zijn bezaaid met mijnen.....

De "beschaafde" wereld achter ons........

Zo verloopt de route voor ongeveer drie kilometer als we de Mauritaanse grens naderen.  Daar volgt een Afrikaans Islamitische grens passage die we nooit eerder hebben meegemaakt. Weer uitgebreide controle van paspoorten, door naar de volgende (van de drie) slagbomen, controle van autopapieren, door naar de immigratie. Iedereen bij een temperatuur van 30+ in een piepklein kantoortje, voor de derde keer alle paspoorten inleveren, nee absoluut geen foto's (doen we toch...), en dan komt het.... Na weer een uur wachten krijgen we de paspoorten weer terug. Één van de teams wordt de toegang tot Mauritanië niet verstrekt. De reden; zij hebben een fout gemaakt met het aanvragen van het visum, en die is inmiddels formeel al verlopen. Een enorme teleurstelling, maar het gevolg is onverbiddelijk; Hier eindigt voor hen de Challenge, en zij keren noodgedwongen om het niemandsland weer binnen. Er bestaatin theorie  terug te rijden naar Dakhla (6 uur), daar het vliegtuig naar Rabat te pakken, een visum proberen te regelen bij de Mauritaanse ambassade, en weer terug te vliegen naar de auto. Een oponthoud van minstens drie dagen, en dus maar de vraag of dat echt een optie is. Na dit incident vervolgen de overige Challengers noodgedwongen de route.

Wilde dieren...!

Die gaat naar de stad Nouadhibou. Bij het binnenrijden daarvan ervaren wij een andere wereld. Een onvoorstelbare armoede. Diepzwarte mensen in traditionele gewaden. Maar wát een vuil en een bende. Hordes geiten schuimen de vervuilde straten af, en vreten alles wat ze tegenkomen. Het zijn de ratten van de stad. Rijdende autowrakken, Geslachte geiten hangen in  de dieselwalm van oude vrachtauto's. Uitwerpselen liggen overal, en verspreiden een stank ! Mensen zitten, lopen en liggen overal op straat. Dit is echt een derde wereld  land....

Nouadhibou.......Vuil, vies, stank en......geiten

Midden in deze smeltkroes draaien wij onder aanvoering van de gids in de hoofdstraat een vierkant terreintje op,  dat verdacht veel op een vuilstortplaats lijkt. Welkom op Camping Abba !  Na het inrichten van ons bivak lopen we op aanbeveling van de gids de hoofdstraat in naar het enige restaurant dat redelijkerwijs buitenlanders kan ontvangen. Het blijkt een Chinees ! We hebben daar voor en habbekrats prima Chinees gegeten, en zoeken daarna onze slaapzak achterin de auto weer op... Welterusten....

Dag 13; Laayoune -Dakhla 640km

We ontwaken op ons "desert research center". Klein feestje vandaag, Richard viert zijn 49e verjaardag. Dit is wel een hele bijzondere plek om jarig te zijn, en het lang zal 'ie leven tettert uit de luidsprekers van de auto van Freek. Er wordt uit volle borst meegezongen, en er zijn zelfs kadootjes van het thuisfront meegekomen.

Na de festiviteiten snel het bivak opbreken want er wachten 545 kilometer Westelijke Sahara naar Dakhla, dat op een schiereiland ligt pal aan de westkust. Hugo, een van de motorrijders, heeft problemen met het aankicken van zijn motor en trapt zich drie kwartier letterlijk buiten adem. Zijn teammaat heeft zich een motor met elektrische starter aangeschaft en da's geen overbodige luxe. Uiteindelijk wordt de motor aangesleept achter een ander team,  en dit zal de rest van de Challenge zo blijven.  We hebben bericht gekregen van de organisatie dat de grensovergang van Mauritanië naar Senegal mogelijkerwijs wat anders zal verlopen. Dat heeft te maken met de onrust in dat land rondom de verkiezingen. Het zou zelfs kunnen inhouden dat finishen in Dakar onzeker is. Enfin, zover is het nog niet, we zullen wel zien... De etappe van die dag gaat louter over asfalt en wel 545 kilometer naar Dakhla.

Eindeloze controles..........

Op de route weer veelvuldig politiecontroles, dus weer heel de riedel van kopietjes van alle mogelijke documenten. Wij hebben er een sport van gemaakt om de meest baarlijke nonsens op A4 formaat te overhandigen, tot aan de handleiding van onze GPS app aan toe. Een andere bijkomstigheid van de politie controles is het ongegeneerd vragen om "souvenirs" of "petit cadeau". Nadat de gendarme alle formaliteiten inzake de administratie heeft afgewerkt met een nors gezicht, wordt op dezelfde wijze de met cruciale vraag gesteld ; "En wat krijg ik...?" Soms is het grappig, en halen we iets uit de voorraad omkoopspul. Pennen, kladblokjes, key cords, baseball caps etc. Maar soms ook is de vraag zo stoïcijns bot, dat we er helemaal geen zin in hebben. Dan blijven we herhalen dat we slechts presentjes voor hele kleine kinderen bij ons hebben, en het gaat ze kennelijk te ver om die dan maar te innen.... Laat in de middag rijden we Dakhla binnen.

Gids gevonden.....!

We moeten op zoek naar de gids, Sidi Yoba genaamd. Een Mauritanier die ons morgen naar de Mauritaanse grens zal begeleiden, en daar ook onze beveiliging zal regelen bij de doortocht. Wessel en Richard gaan op zoek naar de gids, terwijl Freek een onderzoekje instelt naar een vermeende lekkage van het uitlaatspruitstuk. De gids wordt volgens afspraak gevonden op het kamp Moussafir, en is gehuld in authentiek Mauritaanse outfit. Een spierwitte jallabah met dito hoofdtooi. De man is werkelijk zo weggelopen uit een sprookje van 1001 nacht. We maken de afspraak om morgenochtend om 07.00 te verzamelen voor de groepsverplaatsing naar de grens. Successievelijk arriveren de andere teams, en de nacht valt....... Welterusten....

Dag 12; Icht - Layounne 560km

Half zes is het als het eerste teamlid (Richard) uit de slaapzak rolt.  Successievelijk volgt de rest Vandaag maken we een soort van oversteek van oost naar west Marokko, en moeten we rond 07.00 vertrekken. Aangekomen in west volgen we dan letterlijk de kust in de richting van Nouadibou, Mauritanië .  Maar eerst nog oversteken. De route loopt via Guelmin en Tan Tan. Vandaag staat geheel in het teken van de politie controles, zo blijkt later. Soms letterlijk om de 50 meter, je gelooft je ogen niet. Elk dorp dat we passeren staan één of meerdere checkpoints. Spijkermatten op de weg, wachthuisjes, en een paar onverschillige agenten. Meestal konden de Challengers de afgelopen dagen doorrijden bij het zien van de Challenge emblemen, maar meer richting het zuiden wordt de controle intensiever. Dat heeft alles te maken met het betwiste grondgebied van de Westelijke Sahara.

En weer alles noteren in een schriftje......

Men wil met intensieve controles zicht houden op de bewegingen van met name buitenlanders. In het begin waren de rode kruizen op de auto van Freek nogal eens reden om wat minder intensief te controleren, maar later werd ook dat minder. Bij de controle dienen we, afhankelijk van de veldwachter, onze inschrijf formulieren, paspoorten, kopie rijbewijs en/of souvenirs te overhandigen. We nemen soms de proef op de som door compleet onzinnige formulieren aan te reiken, en ook die worden domweg aangepakt. Een ridicuul en niet functionerend systeem..... Het toppunt wordt (vooralsnog) gevormd door Tan Tan. Daar hebben we achtereenvolgens een controle waarbij Freek en Hanneke een prent oplopen voor het niet dragen van de gordel (30 euro), even verderop een uitgebreide documenten controle , waarbij de (zachtjes doorgereden) buffel van Richard & Wessel weer terug moet komen,  en als laatste een stiekem opgestelde controle bij een stopgebod. Daar worden we net op tijd gered door Piet van team Spaarndam, die ons via de 27mc op de hoogte brengt, nadat hijzelf zojuist 70 euro heeft afgerekend.  Drie controles in een ritje van 10 minuten ! Als dat geen verdienmodel is.......

Straatbeeld....

Wat wél heel leuk is, is de aanwezigheid van kuddes wilde kamelen. Ze staan veelvuldig naast (of op) de weg. De kleine witte zijn echt leuk  om te zien. Soms moeten we even stoppen om de weg vrij te laten maken. Wessel probeert de beesten te naderen  om foto's te maken, maar voortdurend stappen ze snel en sierlijk weg als hij te dichtbij komt.  Een koddig gezicht.... Na Tam Tam naderen we de kust, en op een gegeven ogenblik doemt de machtige Atlantische oceaan voor ons op. Gek, rechts de oceaan, links de woestijn, en wij ertussenin.

We zoeken een mooie klif op en halen het vanochtend vers aangeschafte brood tevoorschijn voor de lunch. We lunchen met Hollandse kaas (nog steeds...), Nutella en pindakaas. Kopje Hoogvliet oploskoffie, heerlijk....! Na de lunch naderen we de grens van de westelijke Sahara. Althans volgens de internationaal geldende opvattingen. Deze grens wordt door diverse partijen betwist (Marokko, Spanje), en staat onder actief toezicht van de VN, die dit gebied controleren. Wij hopen op een formele aankondiging langs de weg, zodat we fotografisch bewijs kunnen leveren dat we daar ooit waren.

Grens Westelijke Sahara; The Never Ending Road.......

Niets van dat alles....... Als we op de GPS de feitelijke lijn passeren, rijden we op een saaie kaarsrechte weg in een volstrekt vlak en dor maanlandschap. "Sahara, here we are......!"  Ons kampement heeft de veelbelovende naam Le Roi Bedoeïn, maar maakt dat niet bepaald waar. Nadat we 4,5 km vanaf de (enige) weg de woestijn zijn ingehobbeld, doemt iets op wat ernstige gelijkenis vertoont met een research center op Antarctica, inclusief het desolate terrein. Ons deert het niet, en wij stellen de auto's in slagorde op vanwege een forse woestijnwind. De rammel in De Buffel van de laatste dagen is heviger geworden. Lang werd gedacht dat het een los schotje in de uitlaatdemper was, maar als de wind bij stilstaande motor hetzelfde geluid veroorzaakt, krijgt Richard een ingeving.  Een losgetrild hitteschild bovenóp de demper blijkt het euvel. Met een paar hamerslagen is het hitteschild verdwenen en het geluid ook.  Het Honda team lijkt last te hebben van een defect inspuitstuk, de motor loopt nog maar op drie cilinders. Wij overleggen met team Spaarndam en de beide motormuizen van Team de Brikkels  om gezamenlijk met ons en team Brit de Mauritanië groep te vormen. Het is de bedoeling dat clusters van vijf auto's worden gevormd, waarbij een gids vanaf de grens in één van de auto's plaatsneemt, en ons door de onbegaanbare woestijn loodst. Iedereen stemt in, en vanaf de grens Mauritanië trekken de teams 1201, 1202, 1217, 1230, 1214 en 1222 samen op (de 2 motoren hebben elk een eigen teamnummer).  We dineren met Maison Struijk (tomatensoep en gehaktballen) en de motorjongens met een soort ruimte voedsel. Hartstikke licht en handig, maar rete duur.... Nog één biertje (we hebben nog een heel klein beetje), en het hele kampement ligt er vroeg in........Welterusten........ Nog even een nabrander van systeem technische aard; het blog wordt steeds gemaakt en gepost daags na de etappe. Tot op heden is dat redelijk regelmatig verlopen. Vanuit de Mauritaanse woestijn functioneert de telefoon in het geheel niet, laat staan mobiel internet. Niet boos worden alstublieft als de berichtgeving de komende dagen wat onregelmatig verloopt. We zullen ons z.s.m. weer melden.

Dag 11; Foum Zguid - Icht 285 km

Na het opstaan blijken er wat gehavende voertuigen in het kampement aanwezig. Het is een komen en gaan van Berber vaklieden die over de camping slepen met schokbrekers en andere onderdelen, teneinde dit zooitje avonturiers weer de stad uit te werken én daar een Dirhammetje aan te verdienen. Bij een van de teams, vader (70) en zoon blijkt een van de schokbrekers op het traject van gisteren in een hoek van 90 gr. te staan. De berber mecanicien draait zijn hand er niet voor om, en met een halfuurtje is hij terug met een exact (gebruikt) exemplaar. Voor 500 Dirham (50 euro) wisselt de schokbreker van eigenaar.

Wij beperken ons tot het checken van olie, water en een paar andere zaken, en vangen na betaling van 50 dirham (5 euro) voor de overnachting aan met het dagtraject. Vandaag is dat niet erg spectaculair, het is meer een verbindingsroute. Hoewel technisch niet zo'n uitdaging, is de dag toch een erg mooie route vanwege de vergezichten en bergketens.

Wel een pomp, geen stroom.....Slingeren....!

De reis gaat via Tata en Akka naar Icht. In Tata rijden we door de "hoofdstraat" als er een politieman de weg opstapt en ons een stopteken  geeft. Wel veel gezien, maar meestal bij het zien van onze uitgedoste auto's en de Challenge stickers kunnen we doorrijden. Deze plaatselijke koddebeier heeft kennelijk de Challengers niet eerder gezien. Uitgebreid worden onze paspoorten gecontroleerd. Alle gegevens daaruit samen met het kenteken uitgebreid genoteerd in een groot schrift, en we worden uitgebreid geïnterviewd over het doel van onze reis, de plaats waar we Marokko zijn binnen gekomen, waar we nu heengaan, en waar we vannacht hebben geslapen. Na braaf alle antwoorden te hebben verstrekt krijgen we onze reisdocumenten weer terug en kunnen we met een saluering van de gendarme weer vervolgen.  Door de geringe afstand komen we op een net tijdstip aan in Icht. We zoeken ons kampement op,  halen stoelen, tafels tevoorschijn en spannen het zeil tussen de auto's. Mooi de tijd om  onze was te doen, want dat was alweer even geleden. 's Avonds eten we "Tajine Beef"  in het restaurantje van het kamp. We moeten de kant-en-klaar maaltijden een beetje bewaren tot er écht niets meer te koop is, in Mauritanië ..... Welterusten.....

Dag 10; Zagora - Foum Zguid 140 km

Als we na het ontbijtje in het Riad buiten bij de auto's komen, zit onze Berber bewakern daar nog steeds keurig op z'n stoeltje naast. Hij is daar door de Riad eigenaar de vorige avond geposteerd, nadat wij hadden gevraagd of onze auto's veilig stonden.  Als Richard aan de Riad eigenaar vraagt wat daarvoor de rekening is, wordt aangegeven dat een bedrag van 20 Dirham volstaat (2 euro !) .  We geven de man 30 Dirham omdat we ons toch wel bezwaard voelen. We worden uitgebreid bedankt en de man trekt aan de overkant van de weg de bergen weer in, naar huis, naar bed...

Onze trouwe berber nachtwaker

We rijden door Zagora heen en de stad uit. Tot de eindbestemming een traject van 134 km, en het roadbook geeft aan dat het vandaag op "bodemvrijheid" aankomt; dat belooft wat ! Door het extreme weer van het afgelopen jaar zijn de pistes die we moeten oversteken behoorlijk moeilijk begaanbaar. Dit blijkt niets teveel gezegd. Eerst arriveren we bij de zogenaamde Sikkelduinen. Enorme zandduinen, die de neiging hebben wekelijks door de wind van plaats te veranderen. Het is dan ook niet eenvoudig om met de waypoints onze weg te vinden aangezien het landschap er elke week anders uitziet.  Na verloop van tijd naderen we de beruchte keien pistes.

Keien, keien, keien........

In eerdere edities van de Challenge zijn de teams hier al snel tegen problemen aangelopen en zijn ofwel om moeten keren, ofwel hebben in de Sikkelduinen overnacht.  De auto's worden andermaal zwaar op de proef gesteld door de enorme keien. Op veel momenten rijden we louter over keien die variëren in diameter van 20-70 cm. Stapvoets rijden,  en letterlijk klauteren de auto's over de keien. Veelvuldig is er bij het balanceren op de keien een wiel los van de grond.  Net na het middaguur naderen we een kleine nederzetting, een moskee en een paar hutjes en huisjes die hier met  dromedaris poep en stro zijn afgewerkt. We blijken inmiddels in ongeveer de voortuin van een berberhuisje te zijn beland, als de bewoner naar buiten komt.

Thee; sterk en zoet.....

Een piepklein Berber mannetje, en Freek spreekt hem aan met de vraag of hij misschien brood voor ons te koop heeft. Het mannetje heeft een veel beter idee en nodigt ons uit voor een middagmaaltijd. Enigzins beduusd aanvaarden wij de uitnodiging. Wat volgt is een tafereel om nooit meer te vergeten. Het mannetje en zijn kinderen slepen ongeveer de hele huisraad naar buiten. Kleden, een groot aantal kussen en lage tafels. In no time wordt voor de deur van het huisje een bedoeïnen eetplek gecreëerd, terwijl de vrouw des huizes een eiergerecht in de tajine bereid. De tafels worden volgezet met brood, verse thee en het ei gerecht. Als pièce de résistance tovert het mannetje een 5 literfles van de beste zelfgeperste olijfolie tevoorschijn, en na dat geproefd te hebben belooft hij een "reisflesje" mee te geven.

Berber gastvrijheid....

Vanzelfsprekend willen wij na deze wonderlijke maar fantastische ervaring onze dankbaarheid tonen. Wij geven de kinderen allemaal wat van onze meegebrachte geschenkjes en het zoontje een miniatuur truck van Rutges Cargo. Waarschijnlijk is er nooit iemand blijer geweest met dit cadeau dan dit berber ventje. Voor de gastvrije vader heeft Sjaak een heerlijke sigaar, en laten we een bedrag van 100 Dirham (10 euro) in zijn hand glijden, waarbij zijn gezicht boekdelen spreekt. Hij zegt (in steenkolen Duits) erg "glucklich" te zijn met de komst van deze Europese gasten, en nodigt ons alvast uit voor toekomstige bezoeken aan zijn land.  Weer terug  in onze auto's denken we allemaal het onze over deze bijzondere en spontane ervaring, die erg relativerend werkt.

Sigaar van Sjaak.....

De rest van het traject bestaat uit de inmiddels befaamde gravel piste en tegen het vallen van de avond rijden we Foum Zguid binnen. Volgens het roadbook ontmoeten we hier weer de teams van de normale route. Na enig zoeken in het stadje blijkt dat te kloppen, een tiental teams treffen we op de geïmproviseerde camping en de avond wordt besteed aan het uitwisselen van de ervaringen van beide groepen deelnemers bij het kampvuur...... Welterusten.....

Dag 9; Bivak - Zagora 124km

Om zes uur zijn Sjaak en Richard uit de veren. Zij gebruiken die gelegenheid om samen de heuvels achter ons te beklimmen om de zon te kunnen zien opkomen boven de woestijn. Na een forse klim volgt een adembenemend schouwspel over de vallei, de zon die zich in een idioot hoog tempo naar de hemel begeeft, en een ietwat beklemmend gevoel van nietigheid.

Top van de zandduin bij zonsopgang....Adembenemend !

Bij terugkomst is de ploeg (exclusief Wessel) uit de meurbaal gekropen, en staat het water voor thee en koffie op. Ontbijten doen we met muesli ( Sjaak en Peter) en ontbijtkoek repen (de rest), want brood is er natuurlijk niet. Na het gezamenlijke afwasje checken we de luchtfilters van de auto's en de equipment op het dak. Vandaag staan er een dikke 100 woestijn kilometers op het programma. Het doel is de woestijnstad Zagora.  Van de andere teams nog geen spoor.......  Als we net zijn vertrokken strekt zich een werkelijk "biljartlaken"  piste voor ons uit. Een soort harde, perfect vlakke korst waarop we snelheden tot 100 km per uur kunnen halen. Jammer genoeg duurt dit niet al te lang, maar we hebben mooie beelden kunnen maken van voortstuivende auto's. Leuk voor de sponsor DVD.  Omdat we niet de hele dag willen leven op ontbijtkoek repen, rijden we een piepklein berberdorpje binnen, op zoek naar een "bakker". Die vinden we in de vorm van een Berber huisvrouw, die ons haar zelfgebakken brood verkoopt, en geheel volgens berber traditie steeds meer vraagt voor het brood bij het zien van de handvol muntjes van Freek.

In tussentijd hebben zich vierhonderdduizend kinderen rond de auto's verzameld die handenophoudend vragen om "souvenirs" en " cadeaus" . Hanneke geeft enkele kinderen wat pennen en andere snuisterijen maar al snel worden de kinderen onderling agressief en gaan elkaar zelfs te lijf. Dat wordt ons te gortig en we ontzetten onszelf door de auto's langzaam maar zeker in beweging te brengen. Dat moeten we volgende keer anders doen.  We vervolgen onze weg over wisselende ondergronden, van gravelpistes, mul zand, tot keienpistes bezaaid met keien als bowlingballen.  We blijven ons verbazen over de contrasten in omgeving, bodem en scenery. Als Freek stopt omdat er een stuk dakbepakking is verloren, en Richard en Wessel zich sanitair terugtrekken achter de enige boom, spotten we op afstand van een paar honderd meter de eerste kleine kudde wilde kamelen. Zij grazen rustig de paar struikjes is het landschap af en lijken ons niet te zien. Gáááf.....!

De rest van de dag verloopt zonder noemenswaardige incidenten. Geen pech, geen schade of andere sores. We rijden in het eerste deel van de middag al onze bestemming binnen ; de stad Zagora. De camping uit het roadbook blijkt vol te zitten, dus vinden we een overnachtingsplek in een Riad. Ook wel lekker, dan hebben we ook een douche, en dat is na twee dagen in de woestijn erg welkom.  Aangezien we lekker vroeg zijn, wordt de gelegenheid gebruikt om een werkplaats te zoeken voor een definitieve oplossing voor de afgebroken daksteun van de buffel.  Met bemiddeling van de Riad eigenaar komt ene  Mohammed Gordito in een autootje aangehobbeld. Hij beschouwd het probleem, stapt met een stinkende smerige overall bij ons in de auto, en dirigeert ons de stad in naar zijn werkplaats.

Le Garage......

Die werkplaats is een verhaal apart, maar gaat elk voorstellingsvermogen te boven. Er wordt echter vlot en vakkundig een nieuwe steun aan het roofrack gelast, terwijl de lokale kinderschare ons zelfvlochten kameeltjes aanbiedt. De teams hebben na twee dagen woestijn wel trek in een biertje en bij het betalen van Mohammed (250 Dirham) wordt gevraagd naar de mogelijkheden. Mohammed stuurt zijn "boekhouder" voor ons uit op een brommertje, en wij worden afgeleverd bij een hotel verderop.

Heimelijk bier scoren......

Wessel gaat met Sjaak en Peter naar binnen en daar volgt een tafereel dat nog het meest lijkt op het aanschaffen van harddrugs in Amsterdam. Geheimzinnig gedoe, kamertje in, gangetje door, smoezende berbers, maar uiteindelijk enkele flesjes bier voor de exorbitante prijs van 1,50 per flesje.  Voor hier een idioot hoog bedrag.  Wij zijn blij met deze luxe, evenals met de douche later die avond. We spoelen het Fesh Fesh van ons af en gaan voldaan slapen. Welterusten.......

Dag 8; Merzouga - Bivak Sahara 100km

De dag begint met een prachtige zonsopgang boven de immense zandduinen. Na het ontbijt splitst de groep zich in de "Extreme" gangers en de normale route. De normale route gaat naar Ouarzazate, die van ons naar een coördinaat in de woestijn. Uiteindelijk zullen we de andere teams over twee dagen weer treffen. Voor ons twee loodzware etappes en omdat deze meer tijd vergen, is er voor de anderen op dag 9 weer een rustdag ingepland, zodat wij kunnen aansluiten. Zoals gezegd, niet voor ons en dus met voldoende brandstof, water en een werkende GPS navigatie van waypoint naar waypoint.

Er staan voor vandaag 24 waypoints in het roadbook , die ons uiteindelijk naar een plek in de woestijn moeten brengen. Da's best wennen, aangezien we allemaal gewend zijn aan onze Tom Tommetjes, die ons zonder mankeren met "hier links" en " hier rechts" naar onze bestemming leiden. Bij onze apparatuur rij je met een kompas waarop een pijl de rijrichting aangeeft. Door het aflopen van het aantal meters in de richting van de pijl ga je de goede kant op. Daarbij heb je de neiging om letterlijk in de richting van de pijl te rijden, maar natuurlijke obstakels als bergen of rivieren belemmeren dat natuurlijk. De kunst is dan om je " way around" te vinden, de juiste richting weer op te pakken én niet teveel tijd te verknoeien. Wessel ontpopt zich als een vaardig navigator, en Hanneke heeft zich na de vakantie van haar Tom eveneens bekwaamd in MotionX. Na dit lesje navigeren in de woestijn pakken we de draad weer op. We stoppen nog even bij een piepklein winkeltje naast de moskee voor een vers Marrokaans brood, onze standaard lunch, meestal met Hollandse kaas. De voorraad van Hanneke lijkt onuitputtelijk.....

De eerste 16 km van vandaag verlopen rustig over een asfaltweg, dan volgt een gravelpiste en wordt het terrein zwaarder. De diversiteit van ondergrond is groot. Het "lezen" van het traject voor je is rete-belangrijk om tijdig de juiste beslissing te nemen. Welke versnelling,  welke aandrijving etc. Als je in de Fesh-Fesh te lang aarzelt is de remmende werking van dit spul zo groot dat de auto direct stilvalt en zich ingraaft. De juiste versnelling,  de juiste bandenspanning (laag) maar zeker ook voldoende snelheid moeten je er doorheen helpen. Hoe moeilijk dat is zullen we later op de dag nog ondervinden. Onze kameraden van team Brit zijn ook weer van de partij. Zodat we met drie auto's rijden vandaag.  Een ander fenomeen waar we ons telkens over verbazen is de aanwezigheid van Berbers op de meest onmogelijke plekken. Als wij uren door de woestijn rijden, tientallen kilometers om ons heen kunnen overzien en er werkelijk niets, maar dan ook niets te zien is, duiken er steevast één of meerdere Berbers op op het moment dat we de auto's stilzetten. Altijd is het ritueel hetzelfde; na een uiterst vriendelijk "salaam aleikum" , ongegeneerd vragen om geld, T shirts, souvenirs of welke goederen dan ook. Begerige blikken in het interieur van de auto's als ware het etalages. Het is even wennen, soms zelfs nog wel vermakelijk, maar door het aanhouden van de vraag ook wel irritant. Maar goed, wij wilden de woestijn in, dus niet zeuren, het hoort erbij.

Rond het middaguur, wanneer we net een berberdorpje uitdraaien, gaat het terrein snel over in mul zand. Richard en Wessel rijden voorop, daarachter Freek en Hanneke en Peter en Sjaak sluiten de rij.  "Jongens ik zit vast" meldt onze achterste equipe. Freek stopt en koppelt ons kinetisch sleeplint aan de beide auto's. Het werken daarmee is een wat tegen natuurlijke methode. Het sleeplint is zes meter lang, en de ruimte tussen de auto's ongeveer drie. De voorste auto rijdt volgas  weg, en bij het aanspannen van het lint rekt dit tot 1,5 maal zijn eigen lengte uit. Door de energie die dan vrijkomt wordt het vastzittende voertuig er letterlijk uit gerukt.   Da's effe wennen, zeker voor Peter en Sjaak die dit fenomeen nog niet kennen. De eerste poging mislukt daardoor ook, omdat zij, begrijpelijk,  te voorzichtig zijn. Hierdoor komt Freek ook vast te zitten en wel met de bodem van de auto plat in het zand. Richard manoeuvreerd de Buffel buiten het spoor terug naar de beide auto's en achtereenvolgens trekt Richard Freek, en Freek Peter met de bovenomschreven "vol gas" methode uit de Fesh-Fesh.  Gewaarschuwd door dit event houden we voldoende gas erop om door het mulle zand te ploegen. Gevolg is wel dat je minder tijd hebt om het terrein voor je te "lezen".  Als Richard door een diepe kuil rijdt en daar letterlijk weer uitspringt, breekt de linker voorophanging van het roofrack bij het neerkomen volledig af.

Met vereende krachten....

We zijn vervolgens een uur in de weer om met behulp van alle teamleden, tie raps en een stuk aluminium fietsbeschermer van een MAN wordt een noodboorziening aan te brengen. Werkelijk mc Gyver in the desert..... Als de dag richting het eindpunt komt krijgt Richard nog een lesje bandenspanning. Freek en Sjaak zijn al voorgegaan de laatste heuvel op, als Richard zich als achterste vastrijdt. Hij komt achterwaarts weer los en onderneemt nog een aantal pogingen om boven te komen; zonder resultaat.  Pas als we op advies van Freek de bandenspanning met behulp van de meter terug brengen naar 1 bar, lukt het de buffel om boven te komen. Richard had de banden op gevoel al twee keer eerder laten aflopen en leefde in de veronderstelling dat dit voldoende was. Nee dus, meten is weten......

Weer vast, nog meer lucht kwijtraken....

Dan naderen we het laatste waypoint van die dag en verwachten daar de ander extreme teams aan te treffen, omdat wij nogal wat tijd nodig hebben gehad vanwege de gebeurtenissen. Niets is minder waar. Als wij exact op het waypoint staan, staan we op een fantastisch plateau met een adembenemend uitzicht over de vallei, kijkend naar een bloedrode ondergaande zon, Maar........., wel met z'n drieën.  Geen ander team te bekennen..... We checken en dubbelchecken onze navi's, maar stellen vast dat we toch echt op het bedoelde coördinaat zijn.

De mooiste zonsondergang ooit.......

Zonsopgang boven de Sahara..

Inpakken en wegwezen...

Dat klopt overigens ook met de beschrijving uit het roadbook, die spreekt over een sublieme bivakplek met een adembenemende zonsondergang. We slaan het kamp op, Wessel hakt een boompje om voor een kampvuur, en de nasi, saté en Chili con Carne worden bereid. Na dit feestmaal genieten we bij een meegebracht biertje bij het kampvuur van de zonsondergang (nog nooit zo gezien), de sterrenhemel (bestaan er werkelijk zóveel..?) en een lesje sterrenkunde van Freek over Grote en Kleine Beer, voorbijflitsende satellieten en vallende sterren. Moe maar waanzinnig voldaan zoeken we de slaapzak op. Maar waar alle anderen nou zijn........ ?!  Welterusten......

Dag 7; Rustdag Merzouga

Vandaag hebben we een rustdag. Mooie gelegenheid om orde op zaken te stellen in de uitrusting, en de auto's na te lopen. Freek heeft al een paar dagen last van wat elektrische uitval en heeft, hoewel aanvankelijk niet van plan, binnen afzienbare tijd dashboard en hemelbekleding open liggen. Na een paar uurtjes frummelen met draad en tape functioneert de boel weer.  We maken ook de luchtfilters schoon met de bandencompressor, en het lijkt erop dat de aanwezigheid van een "snorkel" toch verschil oplevert. Richard heeft een eigenmaaksel snorkel en nagenoeg geen vuil in het luchtfilter, terwijl bij Freek, die geen snorkel heeft, er aanzienlijk meer stof uitkomt.

Het kampement.......

We hebben het "kampement" tussen onze auto's opgezet en stellen vast dat dit ideaal is om uit de zon te blijven. Een bouwzeil van 3,99 van de Gamma tussen de roofracks, ondersteund door vier voormalige trapleuningen, ziehier onze bedoeïenen tent..... 's middags nemen we de auto's even mee voor een testritje, want we zijn niet helemaal zeker of de waypoints goed in de GPS nav terecht komen. En aangezien we vanaf morgen aangewezen zijn op deze hulpmiddelen kun je maar beter zeker zijn. Het ritje levert twee conclusies op. De waypoints van de MotionX staan er goed in, en de Tom Tom werkt weliswaar ook met waypoints (coordinaten) , maar alleen als er wegen zijn. Dit laatste is natuurlijk niet het geval, dus Tom Tom mag uitrusten. Freek download ook de MotionX app, zodat we per auto zelfstandig kunnen navigeren.  Op de terugweg stoppen we nog even bij een stukje zandduin die een mooie scenery oplevert voor een foto.

De zandduinen....... voor het echie.....

Bij het vertrek komt de buffel van Richard & Wessel ondanks de 4x4 en lage gearing muurvast te zitten in de Fesh-Fesh. Dat wordt de eerste keer scheppen en trekken dus !  Bison erachter, Wessel graaft de wielen vrij en trekken maar. Bij het loskomen draait de kinetische sleepkabel zich om het rechterwiel, en dat kost een spatlap van de Buffel. Mooie test waarvan we twee dingen leren: 1. De bandenspanning moet naar "woestijn druk" (veeeel lager) 2. We moeten de spatlappen kwijt. Later in het bivak verwijderen we de resterende spatlappen van Bison en Buffel, die hebben hier geen functie en hinderen ons slechts. 's avonds staat er weer een tajine op het menu, ditmaal van kip. Peter en Sjaak van team Brit eten met ons mee, en het restantje van de Pon wijn verdwijnt.....welterusten.......

Dag 6; Meski Oasis - Merzouga 92km

We ontwaken fris maar relaxt in de Meski Oase. We hebben in de auto geslapen en met de verbeterende temperaturen is het aangenamer om 's ochtends in je onderbroek naast de auto te staan. De damp stijgt op vanaf het warme water oppervlak van  de  bron.

It's Alive.........!

De sjacheraars wagen nog een poging om zaken te doen en zwermen om ons heen als vliegen om de stroop. Het begint nu wel irritant te worden om voortdurend gevraagd te worden om eten, drinken, snoep en kleding voor de familie. Het is een elegante manier van bedelen.  Onze antwoorden worden korter en uiteindelijk worden ze compleet genegeerd.  Team Brit rijdt vandaag met ons mee, zodat we met drie teams aanrijden richting de woestijn. Vandaag is de afstand gering (90 km) waardoor wij het gevoel krijgen alle tijd van de wereld te hebben. Dat ons nog een kleine verassing te wachten staat weten we dan nog niet. We hebben dan ook tijd zat als we net zijn vertrokken om bij een vallei die erg veel weg heeft van de Grand Canyon uitgebreid te stoppen voor een foto moment.

Sjaak promoot de sponsors......

Sjaak van team Brit knoopt een praatje aan met een drietal Berber vrouwen en deelt ruimhartig sponsor zuurtjes uit. Hij vergeet zelfs niet om de sponsors  te benoemen bij het overhandigen. Zijn sponsors kunnen tevreden zijn, Alex beleggingsbank is voldoende bekend bij de Berbers..! We rijden  Arfoud binnen. Een wat groter stadje en we stoppen  bij een Pin automaat. Omdat we vandaag meer tijd hebben besluiten we een muntthee te drinken op een geïmproviseerd terras. Het zonnetje schijnt overdadig en dat is na de kou van de afgelopen dagen erg welkom.

Muntthee....!

Naast het café bevindt zich een heuse Marrokaanse barbier en Richard besluit tot een uitgebreide scheerbeurt. Peter van team Brit sluit aan en laat zich naast scheren ook meteen millimeteren. Hij knapt er zienderogen van op....

Na de "verwenstop" in Arfoud verlaten we de stad aan de oostkant en koersen we richting de zandpiste's van Merzouga. Na een halfuurtje stopt de weg letterlijk. We verlaten definitief het asfalt en betreden een zogenaamde "gravel piste" . Snel worden het harde zandruggen en scherpe keien. En hoewel onze auto's hiervoor zijn gemaakt is de ondergrond een echte uitputtingsslag voor ons materieel. De korte harde zandruggen doen ons letterlijk over een wasbord rijden, en de dreun en trillingen in de auto's doen het ergste vrezen voor de constructie. Aanpassen is het credo en proberen het terrein voor je zo goed mogelijk te "lezen". De fesh-fesh is een complicerende factor en al snel is alles stof en geen hand voor ogen te zien. Sodeju, er staat ons nog wat te wachten..... Navigeren gaat vanaf nu met de GPS  en  waypoints, waarvoor Freek en Hanneke de Tom Tom (nog) gebruiken, en Richard en Wessel MotionX op de iPhone. De laatste is een puur  coordinaten systeem dat wordt gebruikt als er echt geen wegen meer zijn.  De app van 1,59 euro blijkt verbluffend goed en nauwkeurig te werken.  Voor ons doemen de immense zandduinen op die de woestijn haar karakter geeft.  Echte goudgele duinen met scherpe vouwen aan de top tegen een strak blauwe hemel. Het zand is zo dun dat je erop kunt snowboarden en skieen.  In de loop van de middag geeft de nav aan dat we onze bestemming naderen. We rijden voor ons gevoel door de tuintjes van piepkleine berberhuisjes, als voor ons een groter gebouw opdoemt; een Kashbah. Dit blijkt ook onze overnachtingsplaats te zijn. Als we de Berber uitbater spreken blijkt hij ook kamers in zijn Kashbah te hebben. Een plek op het terrein voor de auto kost 150 Dirham per persoon, en voor een kamer (met douche) is dat 50 Dirham meer. Wij veroorloven ons deze betaalbare luxe, want de eerstvolgende douche kon wel eens heel ver weg zijn..... De Kashbah is werkelijk zo uit 1001 nacht, en we wanen ons in Disneyland, maar dit is echt...!

De Kashbah

Mooie, eenvoudige maar ruime kamers met tralieramen en uitzicht op de goudgele duinen.  Het diner bestaat die dag uit een Tajine van stoofvlees, de pot van die dag in de Kashbah en "all inclusive" . Freek tovert een flesje "Pon wijn" uit de auto en na dit feestmaal halen we de was uit de auto. Die berg is na een kleine week ook aanzienlijk en morgen hebben we hier een rustdag, en met de badkamer voorhanden kunnen we mooi wassen. Welterusten .........

Dag 5; Fes - Meski Oase 410km

Inderdaad, het was rete-koud. Gauw een kop warme thee en starten. De teams blijken allemaal behoefte aan brandstof, want het is een drukte van belang bij de enige pomp in de omgeving. De route voert naar de eerste woestijn bestemming; de Meski Oase. Volgens het roadbook moeten we vroeg vertrekken en niet treuzelen vandaag. We rijden via prachtige Berber dorpjes als Bir Tam-Tam, Ribat el Kheir, Tizi-bou-Zabel en Missour.  De route voert ons over het Atlas gebergte en daarom moeten we ons goed op de hoogte stellen van de weersomstandigheden want de Atlas is onvergeeflijk bij slecht weer. Er bestaat een "escape" route over het asfalt, maar dat is onze eer een beetje te na.......

Passage Atlasgebergte

Over de Atlas dus en we worden getrakteerd op ongelooflijke vergezichten, besneeuwde toppen, schaapherders met kudde en vriendelijk zwaaiende bergbewoners. Er zijn verhalen dat deze berg-Berbers met stenen gooien naar vreemdelingen in auto's, maar tot op heden gaat alles heel vriendelijk. 

Het venijn zit zoals altijd in de staart, en aangekomen in een totaal witte wereld op 2400 m, blijkt het laatste deel van de weg die ons over de Bergkam moet voeren totaal onbegaanbaar. Wat te doen ? Terugkeren, wat de meeste teams vorig jaar hebben gedaan, zou betekenen dat we zes uur voor niets hebben gereden..... Na overleg met een paar andere teams gaat team Amsterdam2Dakar (zij zijn de enigen met sneeuwkettingen) met de Mitsubishi Shogun als eerste een poging wagen, en zal ons via de 27mc op de hoogte houden.  Na geruime tijd komt het bericht. "Met kettingen en ingeschakelde 4x4 is het wel te doen, de 2wd's maken geen kans". We sturen onze  Pajero's de bergpas op en hebben uiteindelijk een fantastische klim naar boven. Spannuuuuund......!

Gehaald.....! 2400 m

Dapper ook van een paar 2wd teams, die zich met sleepkabel door andere 4x4's over de pas hebben laten trekken. Met een normale wintersporttrip zou je het niet in je hoofd halen.! Het vervolg is na het voorgaande vrij saai en de wegen slecht. Daardoor komen we voor de derde dag op rij lang na donker aan in de Meski Oase. Inderdaad een hele echte oase kompleet met warmwaterbron, palmen en fesh-fesh (heel fijn woestijnzand dat letterlijk overal gaat zitten). We worden bij aankomst bijna letterlijk besprongen door Berber sjacheraars die ons uitnodigen voor de thee, hun huisje willen laten zien, maar vooral handel willen drijven. Ze vragen voortdurend om ruilspullen en willen ons allemaal in Djallabah's hijsen.  Richard schaft twee tulband doeken aan voor een tientje, voor straks in de echte woestijn ( openingsprijs was 30 euro p/st. ) We eten vanavond boerenkool met worst ( echt waar) onder de palmbomen in de oase. Het is namelijk kouder dan je denkt..... We krijgen, wanneer we verbinding hebben, van het thuisfront veel vragen naar het blog. Maar even een stukje uitleg. Voor het bijhouden van het blog zijn we afhankelijk van de beschikbaarheid van mobiel internet. Wij vullen het blog met het toetsenbordje van de iPhone. Lang niet altijd is mobiel internet beschikbaar, dus hopen we dat onze lezers (en dat zijn er vele hebben we begrepen) daarvoor begrip kunnen opbrengen. Van sommige volgers begrijpen we dat zij niet kunnen/willen Twitteren. Hoeft ook niet ! Bekijk het Twitter katern op onze site, daar posten we ook de foto's en heb je geen account voor nodig.  Wij van onze kant vinden het erg leuk om reacties op ons blog van jullie te lezen, dat kan gewoon op de blog met "plaats reactie". Doen !!

Dag 4; Sotogrande - Fes 370km

Het was een steenkoude nacht in het hotelletje in Sotogrande. Vroeg uit de veren want stipt om 07.00 uur vertrekt onze escorte naar de ferry. Hij houdt woord en exact op tijd  start het begeleidingsvoertuig ondanks het feit  dat een paar teams nog wat moeite hadden met aansluiten. Logisch, de ferry wacht ook niet.  Er volgen drie kwartier jakkeren achter het begeleidingsvoertuig waarbij wij onszelf afvragen hoe de laatste in de colonne dit in hemelsnaam kan bijhouden.  Bij de ferry aangekomen gaat de hele ploeg in een keer via de laadramp de buik van het schip in, en volgt een redelijk vlekkeloze overtocht.

Op de ferry

Hanneke geniet van de opkomende zon

We hebben het Europese continent verlaten..... Ceuta doemt na 1,5 uur varen op en ziet er sprookjesachtig uit in de opkomende zon. Wij staan bij onze auto's als een van de bemanningsleden de immense hydraulische laadklep in beweging zet voor de ontscheping, en er twee grote klappen na elkaar te horen zijn. Aan de uitdrukking op het gezicht van de man te zien is dit geen standaard procedure. Dat blijkt ook wel als uiteindelijk de kapitein ter plaatse komt en vastgesteld wordt dat er een zware stalen bint van de laadbrug volledig is afgebroken. De brug wordt met handbediening uiteindelijk neergelaten en het schip gaat uit de vaart totdat de schade is hersteld. Maken we ook weer mee.  Ceuta is weliswaar het Afrikaanse continent, maar is een enclave van Spanje. Het is met regelmaat erg onrustig, en wij treffen kort na het ontschepen een Spaanse leger patrouille in de straten van ongeveer 30 man. De ploeg was redelijk zwaar bewapend, en een van de soldaten droeg een raketwerper met zich mee. Serious business !  Wij rijden de stad uit richting de officiële Marrokaanse grensovergang, die we na een kwartiertje bereiken.

Overstekende berbers

Wat volgt is een folkloristische en stroperige procedure. Allerlei sjacheraars bieden hun diensten aan bij het invullen van de grensdocumenten, en willen daar vanzelfsprekend "baksheesh" voor Ook zien we op de heuvelrug direct naast de grens veel militairen patrouilleren. Zij vormen letterlijk een linie om de illegale toegang tot Europa onmogelijk te maken. Aan de andere kant van deze linie lopen honderden berbers heen en weer zonder duidelijk doel. Wij hebben het idee dat zij hun kans afwachten.... Na 1,5 uur zijn wij door de papiermolen heen, nadat we nog omstandig hebben moeten uitleggen dat de auto's op naam van het bedrijf staan, men zoekt namelijk naar je naam op het kentekenbewijs.  De bestemming is Fes. Wij bouwen de 27mc spullen weer in (mogen niet in Marokko, dus moest eruit bij de grens), en rijden door de eerste Noord Afrikaanse dorpjes. Ezelkarren, vrouwen in boerka's, kletsende mannetjes op dorpspleintjes.

We kunnen goed merken dat we in Afrika zijn aangekomen.  De wegen hebben inmiddels niet meer het kwaliteits niveau van Europa, dus word het een oefening "potholes" omzeilen. Na het invallen van de duisternis rijden we Fes binnen en scheiden de wegen van MOAM 1 en 2 tijdelijk omdat Freek en Hanneke een afspraak hebben met de regionale televisie Limburg in de medina van Fes. We slaan ons kamp op op een eenvoudige camping, en maken ons op voor een ijskoude nacht. Waar is nou die warmte waarop we ons hebben voorbereid ?