Het was een steenkoude nacht in het hotelletje in Sotogrande. Vroeg uit de veren want stipt om 07.00 uur vertrekt onze escorte naar de ferry. Hij houdt woord en exact op tijd start het begeleidingsvoertuig ondanks het feit dat een paar teams nog wat moeite hadden met aansluiten. Logisch, de ferry wacht ook niet.
Er volgen drie kwartier jakkeren achter het begeleidingsvoertuig waarbij wij onszelf afvragen hoe de laatste in de colonne dit in hemelsnaam kan bijhouden.
Bij de ferry aangekomen gaat de hele ploeg in een keer via de laadramp de buik van het schip in, en volgt een redelijk vlekkeloze overtocht.
 |
| Op de ferry |
 |
| Hanneke geniet van de opkomende zon |
We hebben het Europese continent verlaten.....
Ceuta doemt na 1,5 uur varen op en ziet er sprookjesachtig uit in de opkomende zon. Wij staan bij onze auto's als een van de bemanningsleden de immense hydraulische laadklep in beweging zet voor de ontscheping, en er twee grote klappen na elkaar te horen zijn. Aan de uitdrukking op het gezicht van de man te zien is dit geen standaard procedure. Dat blijkt ook wel als uiteindelijk de kapitein ter plaatse komt en vastgesteld wordt dat er een zware stalen bint van de laadbrug volledig is afgebroken. De brug wordt met handbediening uiteindelijk neergelaten en het schip gaat uit de vaart totdat de schade is hersteld. Maken we ook weer mee.
Ceuta is weliswaar het Afrikaanse continent, maar is een enclave van Spanje. Het is met regelmaat erg onrustig, en wij treffen kort na het ontschepen een Spaanse leger patrouille in de straten van ongeveer 30 man. De ploeg was redelijk zwaar bewapend, en een van de soldaten droeg een raketwerper met zich mee. Serious business !
Wij rijden de stad uit richting de officiële Marrokaanse grensovergang, die we na een kwartiertje bereiken.
 |
| Overstekende berbers |
Wat volgt is een folkloristische en stroperige procedure. Allerlei sjacheraars bieden hun diensten aan bij het invullen van de grensdocumenten, en willen daar vanzelfsprekend "baksheesh" voor
Ook zien we op de heuvelrug direct naast de grens veel militairen patrouilleren. Zij vormen letterlijk een linie om de illegale toegang tot Europa onmogelijk te maken. Aan de andere kant van deze linie lopen honderden berbers heen en weer zonder duidelijk doel. Wij hebben het idee dat zij hun kans afwachten....
Na 1,5 uur zijn wij door de papiermolen heen, nadat we nog omstandig hebben moeten uitleggen dat de auto's op naam van het bedrijf staan, men zoekt namelijk naar je naam op het kentekenbewijs.
De bestemming is Fes. Wij bouwen de 27mc spullen weer in (mogen niet in Marokko, dus moest eruit bij de grens), en rijden door de eerste Noord Afrikaanse dorpjes. Ezelkarren, vrouwen in boerka's, kletsende mannetjes op dorpspleintjes.
We kunnen goed merken dat we in Afrika zijn aangekomen.
De wegen hebben inmiddels niet meer het kwaliteits niveau van Europa, dus word het een oefening "potholes" omzeilen. Na het invallen van de duisternis rijden we Fes binnen en scheiden de wegen van MOAM 1 en 2 tijdelijk omdat Freek en Hanneke een afspraak hebben met de regionale televisie Limburg in de medina van Fes. We slaan ons kamp op op een eenvoudige camping, en maken ons op voor een ijskoude nacht. Waar is nou die warmte waarop we ons hebben voorbereid ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten