Dag 15, 16 en 17; Nouadhibou - Banq 'd Arquin National Parc

De etappe van de komende drie dagen begint met het (inmiddels standaard) aansleepritje van de motor. Vandaag gaat dat niet vanzelf en Hugo, de motorrijder, rijdt over het sleeplint dat zich in zijn wiel draait. Een klein oponthoud en dan kunnen we van start. Vandaag rijden we naar de grens van het National Parc Banc 'd Arquin dat de komende drie dagen de scenery zal vormen voor een mooie woestijnetappe door Mauritanië. De "Extreme" Teams zijn alweer een dag afgescheiden van de rest, die we over drie dagen weer zullen ontmoeten in Nouakchott. Wij gaan serieus zandhappen in optima forma. Leuk, daar hebben we ons op verheugd. Ook zullen we bij de ingang van het park onze militaire beveiliging treffen, tenminste..... Dat hopen we.. We maken nog een laatste stop voor de woestijn bij een tankstation voor het inslaan van water en brandstof. De jerrycans op het dak worden gevuld evenals de tanks van de auto's. We hebben aan de pompbediende gevraagd of we kunnen betalen met euro's, wat ze doorgaans graag hebben. Als Richard de brandstofkosten wil voldoen wordt er door een van onze vier gidsen bereidwillig Ouguiya's omgerekend naar euro's. Richard heeft zijn eigen rekensommetje gedaan, en komt op ongeveer 85 euro. De gids laat het bedrag na omrekening op zijn mobiele telefoon zien.......380,00 euro !! In eerste instantie denkt Richard dat dit een rekenfout is, maar de man is en blijft van mening dat zijn berekening klopt. Het heeft ongeveer een halfuur discussie gekost met een groeiend aantal "jurken". Richard laat de hoofdgids Sidi komen en met zijn bemiddeling wordt het "normale bedrag van 85 euro betaald. Ons gidsje maar goed in de gaten houden de komende drie dagen......

Al Qaida....?   Oh nee, onze bescherming.....

Bij dit tankstation staan ook drie donkerblauwe legerjeeps te wachten. Achterin de open pick ups telkens drie soldaten met Kalashnikovs in de aanslag. Dit blijkt onze bescherming voor de komende dagen ..! De mannen zien er indrukwekkend uit in hun Touareg gevechts uitrusting, gezichtsverhullende tulbanden en donkere zonnebrillen. Ze knikken vriendelijk, maar zijn verder erg zwijgzaam.

Als Richard vraagt of hij een foto mag maken wordt er ontkennend met het hoofd geschud. Bij het omdraaien zegt één van de soldaten zachtjes.... "aprés", later.... De volgende dag blijkt er voldoende gelegenheid voor een foto. De officier van de vorige dag, een klein kefferig mannetje, is er niet meer bij, en wij zijn alleen met de soldaten.... Één van de soldaten blijkt zelfs een commandotrui te dragen met het embleem van vliegbasis Volkel van de Nederlandse luchtmacht !

Steeds een beetje losser.....

In de dagen die volgen wordt de band met de soldaten steeds een beetje losser, en hebben we leuke en boeiende gesprekken. Ze hebben het vooral voorzien op de (woestijn) laarzen van Richard, die ze willen ruilen voor een Kalashnikov. Wat Richard betreft een prima ruil, maar het staat wat raar bij het inchecken op de luchthaven....dus toch maar niet....... Een uurtje later bereiken we de formele ingang van het National Parc. Binnen de kortste keren zit een groot deel van het deelnemersveld muurvast in het mulle zand. De Buffel en de Bizon blijven goed grip houden en komen niet vast te zitten. Onze bandenspanning is teruggebracht van 3 naar 1 bar, en we kunnen  alle hindernissen redelijk probleemloos nemen. 4 WD ingeschakeld, lage gearing, differentieel gelocked en de automatische vrijloopnaven. We ploegen over de zandduinen alsof het niks is. We halen menig auto uit het zand met de kinetische kabel.  Ergens in de middag komt over de 27mc het bericht van team Brit, ons co team van de afgelopen dagen, "Jongens, ik sta stil, hij doet niets meer." We staan in vrij zwaar terrein en de motor is niet meer aan de praat te krijgen. De kabel gaat eraan en Freek heeft de rest van de dag een aanhanger richting het bivak in de woestijn...... Die avond wordt duidelijk dat de GDI motor van de Mitsubishi van Sjaak en Peter niet eenvoudig te herstellen is.  Waarschijnlijk een elektronica probleem. Wat nu... ?  Na een nachtje slapen wordt de volgende ochtend in overleg besloten dat Peter en Sjaak beter de kortste route naar Nouakchott kunnen nemen, dan kunnen zij daar rustig kijken of het probleem opgelost kan worden met behulp van een garage. Freek sleept de auto van Sjaak en Peter met een gids door de woestijn naar de dichtstbijzijnde (en enige) weg, en probeert daar een voorbijganger te strikken om (tegen een redelijke vergoeding) de mannen naar Nouakchott te slepen. De gids loodst Freek weer terug via een "desert short cut" naar de groep.  Na een zware ochtend volgen 's middags eindeloze en vlakke gravel pistes, en razen we met bijna 100 km per uit door de woestijn. Prachtig om te doen. 10 auto's naast elkaar met grote stofwolken erachter. We maken prachtige beelden. De soldaten hebben er evenveel plezier in, en hotsen en botsen vrolijk met ons mee. Waarschijnlijk vinden ze dit een buitenkansje....

Hugo gecrasht; voet gebroken......

's Middags doet zich een naar incident voor. Hugo, een van de twee motorrijders, Gaat in het zand over de kop, en blijft versuft liggen. Snel is er vanuit Team Spaarndam deskundige EHBO ter plaatse en wordt Hugo verder vervoerd in de VW bus. Een ander teamlid met rijbewijs neemt de licht beschadigde motor over voor de rest van de etappe. Hugo blijkt later zijn voet te hebben gebroken bij de val.... We bivakkeren wederom 's avonds aan zee en worden weer overspoeld met bedelende kinderen. " Sjieu" ( een verhaspeling van Monsieur), donne ma cadeau" , en dat op min of meer gebiedende wijze. Als even later de sleutels van de Bizon van Freek in handen blijken te zijn van een Mauritaans meisje, zijn we er een beetje klaar mee..... Het kadootjes geven houdt op voor vandaag, en wij negeren de verzoeken. Voordat iedereen dit hardvochtig vindt een kleine toelichting.... De kinderen verzamelen handenvol snuisterijen. Proppen dit weg in zakken of overhandigen dit aan ouderen, en komen de volgende lading halen. Dat spelletje beginnen we door te krijgen, vandaar....

"Sjieu..Donne Ma Cadeau....."

De derde dag van onze Banc 'd Arquin passage is de mooiste. We rijden in een prachtige lijn pal langs de branding van de Atlantische Oceaan. Dít is de ervaring die we al zo vaak op YouTube hebben bekeken van eerdere Challenges. Met de Bizon en de Buffel letterlijk door de branding.... Een van de andere teams wordt overmoedig en vergist zich in de zuigende werking van de zee wanneer de rechter wielen in de branding terecht komen. Vanuit onze ooghoeken zien we de Jeep Cherokee het ruime sop kiezen en letterlijk wegdrijven..... Freek haalt de Jeep met behulp van de Bizon snel uit het water omdat de auto letterlijk wegdrijft.  Bizon op het strand, met de kabel tot aan de liezen in het water en trekken maar.... Het water staat bij de Jeep binnen tot aan het dashboard...

Branding Atlantische Oceaan, Mauritanie......

Wanneer we weer vanaf het strand het binnenland inbuigen volgt nog een uitdaging voor de teams in de vorm van een stuk extreem mul zand. Ook nu rijden Buffel & Bizon rondjes om de stranders vanf het strand weer op begaanbaar terrein te krijgen  We zijn onze Pajero's steeds meer gaan waarderen. Onvoorstelbaar, waar die toe in staat zijn ! Het zal erg tegenvallen om er straks afstand  van te moeten doen........ Vanaf de strandpassage zijn we redelijk snel op ons bivak, en weer aan het strand. Deze extra tijd wordt gebruikt om een paar uurtjes te rusten en wat in zee te zwemmen. De afgelopen dagen waren een ware uitputtingsslag voor mens én machine. Hugo gaat (door bemiddeling van Freek's zwager, die in Mauritanië werkt en verblijft) naar een gerenommeerd medisch instituut, voor zover je daarvan in Mauritanië kunt spreken....... Hij komt drie uur later terug in het gips. Röntgen foto's, een specialist, voorrang, krukken en gips, en dat alles voor nog geen 50 euro....! Hugo zal de Challenge verder moeten doorbrengen in de bus, en verschillende teamleden rijden beurtelings de motor in de dag etappes die nog gaan komen. Ook hebben we weer contact met Sjaak en Peter van team Brit. Zij zitten 15 km verderop, en de Mitsubishi Pinin blijkt definitief niet te herstellen.

De wagen van Team Brit blijft achter......

Eveneens met bemiddeling van Freek's zwager wordt een lokale Mauritaanse zakenman bereid gevonden om de Pinin in zijn garage te stallen en te bewaren. Peter zal later dit jaar terug keren om de auto op te halen, om hem alsnog naar Dakar te brengen.  Wij halen de noodzakelijke spullen van de mannen op met de Buffel bij hun verblijf, slepen de Pinin naar de garage van de Mauritanier, en nemen afscheid van onze kameraden. Morgenochtend pikt de colonne de mannen weer op, zij gaan met ons mee naar Dakar. En zo hoort het ook. Liever mét, maar als het niet anders kan, zónder auto, maar we gaan naar Dakar ! Hiermee sluiten we een ongelooflijk mooie driedaagse passage af door een extreme omgeving. Heet, hard, arm, maar een ongekende beleving van moeder natuur ........ Welterusten....