Dag 12; Icht - Layounne 560km

Half zes is het als het eerste teamlid (Richard) uit de slaapzak rolt.  Successievelijk volgt de rest Vandaag maken we een soort van oversteek van oost naar west Marokko, en moeten we rond 07.00 vertrekken. Aangekomen in west volgen we dan letterlijk de kust in de richting van Nouadibou, Mauritanië .  Maar eerst nog oversteken. De route loopt via Guelmin en Tan Tan. Vandaag staat geheel in het teken van de politie controles, zo blijkt later. Soms letterlijk om de 50 meter, je gelooft je ogen niet. Elk dorp dat we passeren staan één of meerdere checkpoints. Spijkermatten op de weg, wachthuisjes, en een paar onverschillige agenten. Meestal konden de Challengers de afgelopen dagen doorrijden bij het zien van de Challenge emblemen, maar meer richting het zuiden wordt de controle intensiever. Dat heeft alles te maken met het betwiste grondgebied van de Westelijke Sahara.

En weer alles noteren in een schriftje......

Men wil met intensieve controles zicht houden op de bewegingen van met name buitenlanders. In het begin waren de rode kruizen op de auto van Freek nogal eens reden om wat minder intensief te controleren, maar later werd ook dat minder. Bij de controle dienen we, afhankelijk van de veldwachter, onze inschrijf formulieren, paspoorten, kopie rijbewijs en/of souvenirs te overhandigen. We nemen soms de proef op de som door compleet onzinnige formulieren aan te reiken, en ook die worden domweg aangepakt. Een ridicuul en niet functionerend systeem..... Het toppunt wordt (vooralsnog) gevormd door Tan Tan. Daar hebben we achtereenvolgens een controle waarbij Freek en Hanneke een prent oplopen voor het niet dragen van de gordel (30 euro), even verderop een uitgebreide documenten controle , waarbij de (zachtjes doorgereden) buffel van Richard & Wessel weer terug moet komen,  en als laatste een stiekem opgestelde controle bij een stopgebod. Daar worden we net op tijd gered door Piet van team Spaarndam, die ons via de 27mc op de hoogte brengt, nadat hijzelf zojuist 70 euro heeft afgerekend.  Drie controles in een ritje van 10 minuten ! Als dat geen verdienmodel is.......

Straatbeeld....

Wat wél heel leuk is, is de aanwezigheid van kuddes wilde kamelen. Ze staan veelvuldig naast (of op) de weg. De kleine witte zijn echt leuk  om te zien. Soms moeten we even stoppen om de weg vrij te laten maken. Wessel probeert de beesten te naderen  om foto's te maken, maar voortdurend stappen ze snel en sierlijk weg als hij te dichtbij komt.  Een koddig gezicht.... Na Tam Tam naderen we de kust, en op een gegeven ogenblik doemt de machtige Atlantische oceaan voor ons op. Gek, rechts de oceaan, links de woestijn, en wij ertussenin.

We zoeken een mooie klif op en halen het vanochtend vers aangeschafte brood tevoorschijn voor de lunch. We lunchen met Hollandse kaas (nog steeds...), Nutella en pindakaas. Kopje Hoogvliet oploskoffie, heerlijk....! Na de lunch naderen we de grens van de westelijke Sahara. Althans volgens de internationaal geldende opvattingen. Deze grens wordt door diverse partijen betwist (Marokko, Spanje), en staat onder actief toezicht van de VN, die dit gebied controleren. Wij hopen op een formele aankondiging langs de weg, zodat we fotografisch bewijs kunnen leveren dat we daar ooit waren.

Grens Westelijke Sahara; The Never Ending Road.......

Niets van dat alles....... Als we op de GPS de feitelijke lijn passeren, rijden we op een saaie kaarsrechte weg in een volstrekt vlak en dor maanlandschap. "Sahara, here we are......!"  Ons kampement heeft de veelbelovende naam Le Roi Bedoeïn, maar maakt dat niet bepaald waar. Nadat we 4,5 km vanaf de (enige) weg de woestijn zijn ingehobbeld, doemt iets op wat ernstige gelijkenis vertoont met een research center op Antarctica, inclusief het desolate terrein. Ons deert het niet, en wij stellen de auto's in slagorde op vanwege een forse woestijnwind. De rammel in De Buffel van de laatste dagen is heviger geworden. Lang werd gedacht dat het een los schotje in de uitlaatdemper was, maar als de wind bij stilstaande motor hetzelfde geluid veroorzaakt, krijgt Richard een ingeving.  Een losgetrild hitteschild bovenóp de demper blijkt het euvel. Met een paar hamerslagen is het hitteschild verdwenen en het geluid ook.  Het Honda team lijkt last te hebben van een defect inspuitstuk, de motor loopt nog maar op drie cilinders. Wij overleggen met team Spaarndam en de beide motormuizen van Team de Brikkels  om gezamenlijk met ons en team Brit de Mauritanië groep te vormen. Het is de bedoeling dat clusters van vijf auto's worden gevormd, waarbij een gids vanaf de grens in één van de auto's plaatsneemt, en ons door de onbegaanbare woestijn loodst. Iedereen stemt in, en vanaf de grens Mauritanië trekken de teams 1201, 1202, 1217, 1230, 1214 en 1222 samen op (de 2 motoren hebben elk een eigen teamnummer).  We dineren met Maison Struijk (tomatensoep en gehaktballen) en de motorjongens met een soort ruimte voedsel. Hartstikke licht en handig, maar rete duur.... Nog één biertje (we hebben nog een heel klein beetje), en het hele kampement ligt er vroeg in........Welterusten........ Nog even een nabrander van systeem technische aard; het blog wordt steeds gemaakt en gepost daags na de etappe. Tot op heden is dat redelijk regelmatig verlopen. Vanuit de Mauritaanse woestijn functioneert de telefoon in het geheel niet, laat staan mobiel internet. Niet boos worden alstublieft als de berichtgeving de komende dagen wat onregelmatig verloopt. We zullen ons z.s.m. weer melden.