Dag 19; Saint Louis - Dakar! 250km

We ontwaken in de Zebrabar (da's overigens helemaal geen bar, maar een mooie oase achtige camping). Die oase blijkt bij daglicht in een fantastische omgeving te liggen. St. Louis ligt op een schiereiland aan de westkust van  Senegal. Richard is om 05.30 op, en gebruikt de tijd om in de baai bij de opkomende zon de fauna te bekijken.

Deze bestaat maar liefst uit tientallen exotische vogelsoorten. Arenden, ibissen, alle soorten reigers en Toekan achtige vogels met enorme snavels. Verder bonte spechten, steltlopers en een enkele flamingo worden bij het ochtendgloren gespot.

Vandaag is een bijzondere dag. Als alles goed gaat bereiken we vandaag ons einddoel, de finish in Dakar...! De etappe is niet bijzonder ver en ook niet bijzonder moeilijk. Maar toch heeft deze dag een extra lading. We ontbijten in het openlucht restaurantje van de camping met vers brood, een ommeletje en jus 'd Orange, een luxe dus.... We vangen de 270 km naar Dakar aan. De zon staat alweer hoog en warm aan de hemel en we realiseren ons dat we vanaf Spanje alleen maar zon hebben gezien.....

Dakar, here we come......!

We zien Senegal voor het eerst bij daglicht. Het land is mooi, rauw, heet en zeker anders dan Mauritanië. De mensen zijn kleurrijk, dragen goederen op hun hoofd en zijn erg vriendelijk en enthousiast. We passeren talloze dorpjes en genieten van alle bedrijvigheid en spontane reacties van de bevolking. Als we stoppen bij een tankstation zijn daar een handjevol bouwvakkers in de weer om een gebouwtje te metselen. Op blote voeten, met alleen een schep, zijn zij bezig om op straat een mix van water, cement en zand met elkaar te mengen en daarmee hun werk te doen. Geen betonmolen, niks. Wij geven de werkmensen elk een paar werkhandschoenen die team Spaarndam in grote hoeveelheden heeft meegenomen. Ze zijn erg dankbaar, en trekken de handschoenen direct aan. Wanneer de "chef" op het tumult afkomt, trekt hij ongegeneerd een paar handschoenen uit de handen van de werker. Wanneer wij de werker een nieuw paar (leren) geven ruilt hij die weer om. Een hele bijzondere hiërarchie....! In de dorpjes heerst vooral bedrijvigheid, en dat hebben we in de Sahara veel minder ervaren. Handwerksmensen, smeden, fruitverkopers, iedereen lijkt druk bezig te zijn. En overal worden we vriendelijk toegezwaaid.

Baobab of apenbroodboom

Een ander fenomeen is de ruime aanwezigheid van Baobabs (apenbrood bomen). Ze zijn gigantisch en heel grillig van vorm. Er  zijn acht soorten in de wereld, waarvan er één hier op het Afrikaanse continent voorkomt. De stammen hebben een omtrek tot wel 34 meter ! We zijn vandaag allemaal een beetje bezig met de realiteit dat vandaag de officiële  finish bereikt gaat worden. Er komt formeel een einde aan de Challenge ondanks dat we doorrijden naar Banjul in Gambia. Drie weken afzien, weinig slaap, fysieke inspanning, stress, maar wat een ongelooflijke ervaring....!! Na een jaar van voorbereiding op eigen houtje vanaf Amsterdam, door acht verschillende landen, opgaan in de harde surrounding van de woestijn. Vorst (Amsterdam -15), sneeuw (Atlasgebergte 1,5 mtr.), Hitte (Sahara 45 gr.), en allemaal in drie weken met één en dezelfde auto. Avontuur in zijn zuiverste vorm !! De finish komt letterlijk in zicht wanneer we het befaamde Lac Rose naderen. De piste waar Le Dakar traditiegetrouw finishte. Het bekende logo van de Challenge is opgehangen over het pad met in koeienletters "FINISH". We rijden eronderdoor en stoppen de auto's. De laatste meters zijn afgelegd door respectievelijk Wessel en Freek voor Moam 1 & 2. Freek had twee flessen champagne 's ochtends al koud gelegd.

Yesss !!! Gehaald !!

Champagne.....!

We staan op de motorkappen van de auto's onder de finish vlag als we de kurken laten knallen.... Een bijzonder moment. We realiseren ons dat we het echt hebben gehaald, en dat we niet alleen 8 landen, maar ook meerdere "werelden" hebben doorkruist..... 's avonds krijgen we een finish diner aangeboden van de organisatie. Je merkt dat de spanning van iedereen is afgevallen. Als we de balans opmaken zijn er twee teams die ontbreken. Het team dat is terug gestuurd bij de grens van Marokko, en onze vrienden van team Brit, waarvan de auto in Mauritanië is achtergebleven. Peter en Sjaak zijn er gelukkig zelf wel bij. Zij hebben vanaf Mauritanie onderdak gevonden in de bus van team Spaarndam. Zij hebben overigens het plan om later dit jaar, met een doos reservedelen terug te vliegen,  de auto te herstellen en alsnog in Banjul af te leveren.  Ongelooflijk moe, maar zeer zeker voldaan vallen we in een diepe slaap.... Een onrustige slaap in de wetenschap dat we onze auto binnenkort moeten achterlaten..... Welterusten.....